fifteen breeze blocks

A 2015 highlight….deffo highlight. Που τες πιο απλές και υπέροχες νύχτες που χα ποττέ.

Ετέλειωσα που τη δουλειά, επήα μια ώρα teaching. Η ώρα 6 έφυα προς Χάκνη.

Μεγάλη η χάρη του Warren St tube station πας τη Βιχτώρια που εν ακριβώς καρτζί που το νοσοκομείο. Επετάχτηκα στο Χάημπερι, επέτασα μες το τρένο του όβεργραουντ που σε 5 δευτερόλεπτα ήσιεν να φύει τζαι σε 10 λεπτά ήμουν Χάκνη.

Σε αλλο 5 λεπτά ήμουν στην εκκλησιά που ταν η συναυλία. Βεβαίως πριν έπκηα σάντουιτς cos who knows when the next opportunity to be fed would be. I might had been slashed opened in Hackney  of course in the meantime but whatever (just kidddinnnnnnn – west end kid innit).

Επήα με το sandwichουιν μου εστάθηκα στο queue τζαι άκουα τες συζητήσεις των γυρών μου. Ούλλοι εφαίνουνταν πκιο μιτσίοι μου. Ο πουπισινός ελαλούσεν της φιλενάδας του ότι επήε να κάμει hiv test γιατί έμαθε ότι ένας που τους πρώην του εν hiv + τζαι μετά η άλλη ελάλεν του για τη μάνα της που πίνει ταμόξιφεν (#didnt_i_come_to_a_gig_to_get_away_from_the_med_talk).

Μετά από κανα 45λεπτο στασίδι μες το ψόφο εμπήκαμε μέσα. Εστάθηκα 2-3η γραμμή δίπλα που ενοχλητικούς μιτσιούς τζαι μιτσιές που κόφκουν φλέβες για την Λενού.

To gig ήταν λιτό, μικρό και απέριττο.

Σωστή ατμόσφαιρα για απλά τραγουδάκια.

Η Λενού όντως είναι μια αιθέρια ύπαρξη που στάσσει μέλι τζαι σεμνότητα.

Τζαι να μεν νεν σεμνή που τ’ αλήθκρεια, το κλειστο-χαραχτηρέ ακτ της ταιρκάζει απόλυτα με τα τραγουδάκια της – να το συνεχίσει.

Μόνο θένκιου ανάμεσα στα τραούδκια. Λλίο eye contact με awkward χαμόγελο.

Πριν τραουδήσει το Youth λαλεί θέννκιου, γιου αρ ττου κάιντ. Σκλαβώνουν με οι αγγλικούρες – αγάπη προς τη πατρίδα που με υιοθέτησε.

Αλόπως το μόνο πράμα που πε ήταν πάλε πριν το Youth κάτι σε στυλ “these lights are too bright, my face is so hot, i think i will get a nose bleed, it will be too embarrassing”.

Άκουσα τζαι τα νέα τρακς – νέο άλμπουμ το Γεννάρη…

Έσιει κάτι η φωνή της που ταιρκάζει στο στυλ τους…μελαγχολικό αλλά τζαι γλυτζιή.

Ένα που τα νέα τους εν τόσο μαραζιάρικο τζαι αληθινό με βίτεο ιστοριούα…

Screen Shot 2015-12-30 at 00.26.32 1.png

Έστειλα μήνυμα μετά που μέρες της φιλενάδας μου τη καλαμαρούς τζαι είπε μου εν να πάει να τους δει Μπράητον (τυχαίο που είμαστε φιλενάδες??!??! πάντα πάμε στες ίδιες συναυλίες αλλά ποττέ εν συζητούμε για τί ακούμε κτλ. ).

 

Other breeze blocks?

ίσως που τες καλλίτερες χρονιές μου ρήηηηλλι.

Έπκια τη δουλειά που εν επερίμενα ποττέ να πκιάω.

Έπκια τον άντρα που ποττέ εν επερίμανα να βρω (η τελειότης δεν υπάρχει – εχτός τζαι αν εν τζείνος).

Ζω σε ανυπερβλητη τοποθεσία με τα πκιο λλία λεφτά που θα μπορούσε κάποιος να διά.

Οι φίλοι μου τζαι η οικογένεια μου εν καλά.

Έχουμε το πρώτο μωράκι στη φιλεναδοπαρέα μου εκ των αρχαιοτάτων χρόνων της παλαιογκραμμαρσκουλικής εποχής… – ανυπομονώ να πάρω δώρα τζαι να την πκιάω. Απίστευτο. Πέρκι να είδαμε μαζί περίοδο…εντ νάου μάμμα.

Εντροπία.

Μες τα καλά βάλλω τζαι τες άπειρες στιγμές απελπισίας με αυτοκτονικές τάσεις τζαι μουτ σουίνγκς ( ε μα σόρρυ, εν γιαίμα – βράζει! πόσες φορές εφκήκα που το νοσοκομείο τζαι ήρτεν μου να σύρω το άη-φόουν πας το γυαλί του pc world που δίπλα σαν επήαινα σπίτι…). Τί θα ήταν η ζωή χωρίς τον πάτο, την απελπισία, το αίσθημα της κούρασης, της αγανάκτησης τζαι της ζήλιας για τζείνο που εν έσιεις. Χωρίς αυτά όπως είπε και η Ευσταθία – θα ήταν ζαμπόν χωρίς λιπαρά. Χρειάζουμαι τον πάτο για να βρίσκω τί με κάμνει να σηκώνουμαι το πρωί.

Χαλαράαααα με δόσεις πνιγμού.

Καλά να μαστε ρε.

ps – νομίζω εγίνηκα Εγγλέζα :-(

ps2 – sweet sixteen λαλούν.

 

Advertisements

tsil to speak - comments

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: