Νύχτα 1

Έπκιασα το switchboard η ώρα 12.00.
Ναι γεια σας, φεύφκω, ενώστε το bleep 686 με το 648 που εν η SHO μου.

Πάω library. Κάμνω print το τίκετ.

Γοργό βήμα στο δωματιούην μου δίπλα που το νοσοκομείο.
Σκέφτουμαι τί να σύρω στη μπακπακ μου την οποία έχω εδώ και 8 χρόνια τζαι εν μισοδιαλυμένη, απορώ πότε εν να κοπεί.
Πάω σπίτι.
Τρώω το γιαουρτούι βανίλλα το αγαπημένο δροσιστικό μου breakfast/ snack/ lunch/dinner/ desert. Έσυρα μέσα τζαι λλία που τα αγαπημένα μου νέα oat kkoflex με dried apple and cinnamon.

Εθώρουν το τοίχο τζαι ανακατ´ωνουμουν εγκεφαλικά
γιατί το κάμνω τούτο του εαυτού μου?

Γιατί να αλλάξω την ψυχική μου διάθεση που είναι σταθερή στη βαρεμάρα -πλυν των ΣΚ?
Γιατί να ανακατωθώ ότι χάνω μέρες που ήλιο τζαι που αγαπημένους?
Ότι βουρά με ο χάρος τζαι γω σπαταλιούμαι εδώ εκεί παντού.
Γιατί η ζωή να εν έτσι γλυτζιά έστω τζαι αν δεν έσιει απώτερο σκοπό τζαι στοχο?
Γιατί υπάρχει τόσος πόνος δυς-κατανομ-ευστος?
Γιατί βασανίζουμε κόσμο ως το τέλος?

Άρπαξα τζαι το κουτί των κκόφλεξ, έτρωα τα έτσι κραντς κραντς κραντς (λουβούν τζαι χαμέ).

Αρκώ…

Σύρνω 2 φανέλλες τζαι το κοντό που φερα Αγγλία.
Σύρνω τα σιντί που γόρασα πριν 2 βτομάες για να ρτουν στη συλλογή με τ αρφούδκια τους.
Σύρνω το τηλέφωνο.
Κλείω το μαχπουκ.
Πκιάνω το charger.
Τσιακκαρω το postcode του πάρκινκ.
Πάω στ αυτοκίνητο. Εγίνηκα σχεδόν σουππί ώσπου να φτασω.
Βροσίες, κρυάδα…ευτυχώς που μου εδάνισε το fleece της η Ιωάννα γιατί ήταν να μαι με τα κοντομάνικα.

Οδηγώ είκοσι λεπτούδκια ανάμεσα στα πρ´ασινα χωραφκια ακούωντας Daughter.

Φτάνω Gatwick – long stay car park.
Κατεβαίνω τζαι θωρ´ω μια γνωριμη φάτσα να καρτερά στην ίδια στάση του λεωφορείου που πάει στο Terminal.
Χαμογελώ του τζαι χαμογελά μου.
” ρε εν μιτσής πολλά ο κόσμος” λαλεί μου
” ρε έσιει τζαιρό που μαι σίουρη για τούτο!σιέρουμαι που σε θωρώ. Έσιει ένα χρόνο τζ ένα μήνα να συναντηθουμε”
” ε πώς πάει η δουλεία, ίντα που κάμνεις τωρά”
“μπλα μπλα μπλα ουρολογία δαμέ κοντά μπλα μπλα. Εσύ”
” καλά ρε τζαι γω τωρά καμνω την ειδικότητα που θελλω να κάμω, είδα τζαι τα άλλα παιδκιά που το Κέηπριτς που κατσα το MRCS”
Τζείνος ήσιε check in βαλίτσα.
Πάω μέσα, γοράζω ένα gin, ένα μαξιλαρόυι αλλά όχι τσιάαρα γιατί αν πκιάσω κούτα, πάει ετέλειωσε έγινα smoker.

Πάω apostrophe για καφέ.
Στέλλω του μήνυμα που είμαι να ρτει να μ έβρει.
Έρκετε.
Η πτήση του φεύφκει πιο γλήορα που τη δική μου. Φεύφκει, κάμνει ένα βήμα πισω, γυρίζει τζαι διά μου ένα μαγουλοφιλούδιν πεταχτό.
” εχάρηκα πολλά που σε είδα. Θα τα πούμε Οχτώβρη”
He is a real charm and he knows it.
Could be the perfect cypriot boy really.
Smart, goodlooking, surgeon-to-be, friend of friends blah blah.
Αλλά παραπάνω εχτιμώ τον επειδή στα πρώτα μας OSCEs επήαμε με τον Άλλο στο Charing Cross Hosp τζαι έκαμε μας mock/ practise.

5 ώρες χωρίς ενόχληση.
Άκουσα μουσική τζαι εδκιάβασα βιβλίο.
Εγώ.
Εδκιάβασα 100 σελίδες μες σε 2 ώρες.
Εκατάφερα τα!

Φτάνω Πάφο.
Αννοίει η πόρτα, έφυεν μου ένα χαμόγελο.
Γαμημένε risorius.
Υποτίθεται είμαι προβληματισμένη.
Διά μου η πυρά.
Λεωφορειουιν
Έξω η αρφή μου με τους γονιούς μου.
Είχαν σουβλακια στο καπό.
Πού να τα φάμε?
Πάμε λιμανάκι?
Ήσιεν αστυνομία κλειστοί δρόμοι.

Δεν βαριέ λαλώ τους, πάμε στη πρώτη θάλασσα.
Πάμε Πισσούρι. 11:30 αλόπως η ώρα.
Κατεβαίνω.
Εν θωρώ θάλασσα γιατί εν σκοτεινά πισσούρι, αλλά ακούω την.
Δικλώ πάνω.
Ολοκάθαρος έναστρος ουρανός.
Θωρώ το milky way, τες Πλειάδες…
Θωρώ βαρκούες μες τη θάλασσα.
Καθούμαστε στα τσακκίλια…
Αννοίω τα σουβλάκια μου.
Σε 15 λεπτά ήταν παρελθόν μαζί με τη ΚΕΟ που το περίπτερο.

” εεε ίντα που ρε παιδκία, εφάτε ξανά έτσι σουβλούθκια με έτσι θέα??
Εν νεν καλλίτερα που το εστιατόρειο?
Εν ξέρω αν ήσιετε άλλη κόρη αν θα το εκάμνατε ποττέ τούτο…Αλλά εν ωραία εν νεν?”

Είμαι addict. Στις καθημερινές μικρές στιγμές χαράς.

Ώσπου να ρτουμε Λευκωσία η κατουρηματοκύστη μου έκαμνε σπασμούς που τα 3 λίτρα που σιε μέσα.
Άου.

Ήρτα σπίτι για 48 ώρες.

Advertisements

5 Responses to Νύχτα 1

  1. Moonlight says:

    Τζαι έννα περάσεις θαύμα! :)

  2. Αυτομολημένη says:

    ‘Είμαι addict. Στις καθημερινές μικρές στιγμές χαράς” <3!

  3. Ænima says:

    μια ζωή την έχουμε xx

  4. aspro kai paxi says:

    Έπιασες το νόημα φιλενάδα. Εν “οι καθημερινές μικρές στιγμές χαράς” που μετρούν. Αν περιμένουμεν να ένει ούλλα τέλεια για να είμαστεν ευτυχισμένοι, εν θα τα καταφέρουμεν ποττέ μας. :) Καλά να περάσεις.

tsil to speak - comments

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: