Αποφραπέδες μέρες

Εν γίνεται κάθε πρωί να σηκώνουμαι τζαι ώσπου να πάω κάτω να πκιώ τιποτε – αν τζαι τες πλείστες μέρες απλά αννοίω την πόρτα τζαι φεύφκω χωρίς να ανοίξω το στόμα μου – να νιώθω πως πεθαίνω που λαλεί τζαι ο Παύλος.

Ξυπνώ τζαι εχτός του ότι ποττέ εν χορτάνω ύπνο, είμαι μες το “γιατιιιιιιί ούφφουυυ”.

Αγαπώ την τούντην κωλόχωραν… όσο τίποτε άλλον, τα γέριμα τζαι τα πορτοκκαλοσκοτεινά.

Εν θέλω να μου πείτε ημερομηνία έστω τζαι αν εν μαύρη ή ροζ.

Οι μέρες είναι αποφράπεδες και αποφραχτικές.
1-2-3-4-5-6-7-8 μπουυυμ

Τελειώνουν όπου να ναι οι τελευταίες μου διακοπές μακράς διαρκείας.

Τζαι γίνουμαι με στάμπα τζαι βούλλα διασπορά τζαι μετανάστης.

Εγώ.

Εγώ.

Εγώ.

Νιώθω το βάρος της χρονολογίας της γέννησης μου.

Πρέπει να φκάλω ένα πλάνο.
Άλλοσπως τα πουλλούθκια επετάσαν.

Αλλά ως γνωστον η θκεια- Ζωούλλα δεν τα λαμβάνει υπόψην της τα πλάνα.

Εν είχα ποττέ ιδιαίτερα όνειρα που μουν μιτσιά για τη ζωή μου. I wasnt anything special and i had not expected myself to do anything special.
Εσκέφτουμουν ότι στα 27 όταν θα ρκουμουν που σπουδές κτλ θα είχα έναν οίκο όπως θα τον έθελα.

Είμαι όμως πλέον καταδικασμένη να μετακομίζω κάθε 12 μήνες. Άτε 2 χρόνια.

Ρίζες;
Ποιές ρίζες;
Πιλέ μου νερό που το χώμα ποττέ εν φτάνουν να πκιουν.

Ανθρώποι;
Εύκαιροι και δυσκαιροι.
Παρέες πππιιιιι.
Αλλά…
Το 4
Το 1
Το άλλον 1
Τζαι τα 2
Τζαι άραγες σου τζαι το 3
Πούντα;
Εδώ εκεί παντού
Ντα πρέπει να τους κάμω ειδικό γκρουπ πας το phonebook μικρή αννούλλα.

Νιώθω ότι πρέπει να γίνω 25.
Οτι κανεί οι μαλακίες.
Τζαι τούτο παραπάνω με κουντά στην ανωριμότητα.
Δηλαδή… Ας πούμε προχτές εκάμναμε ρηκορτ, με το 2 πουπάνω, σύντομα και εμπνευσμένα με κουλές φράσεις.
Εισηγήθηκα φυσικά να κάμουμε τζαι podcasts ραδιο-φονικής εχπομπής.

Στη κονσόλα τζαι στο κονσολέησιον του ήχου η Ρόουμ σας. Μακριά τα αιχμηρά αντικείμενα.
Δεν θέλω όταν σε 2 ώρες σας αποχαιρετώ να μυρίζει κασαπκιόν.
Ξεκινούμε με Tindersticks – until the morning comes.

Θέκκιου στο Σώση που όποτε ζητήσω τραούδι βάλλει μου το. Τζείντο fitzpleasure σαν ήμουν Bury μες το Φλεβάρη ήταν σωτήριο.

Επολλολόησα πάη.

Α όι περίμενε.
Το ποστ εμισόγραψα το τζαι μετά αθθυμηθήκαμε να έρτουμε θάλασσα σόου εσκέφτουμουν μες τ αυτοκίνητο το παιδικό μου diary τζαι τί έσιει μέσα.
Ήσιεν πολλή daydreaming.

Εσυζητούσα-με ( μόνη μου γιατί τΖείνη εποτζοιμήθειν αλλά εγώ εσυνέχισα να μιλώ ασταμάτητα για καμιά ώρα – ναι τελικά εν σκάζω με τίποτε. Εβάλαν 50ευρω της μηχανούας – εν λήφκει ποττέ) με την Αλλοπρόσαλλη πριν λλίες μέρες τί εστί daydreaming τζαι πώς όσον μεγαλώνουμε χάνουμε το brain ability του daydreaming.
Μερικές φορές πεθυμώ το.
Ίντα καλά να είχα έναν φανταστικό κόσμο.

Ε μετά έπκια την έξοδο της Ορόκλινης τζαι τωρά λιάζομαι.

Advertisements

3 Responses to Αποφραπέδες μέρες

  1. snowflakes says:

    που τα αληθκεια χαννουμε το brain ability του daydreaming?: O

    • RoAm says:

      μα έτσι νομίζω εν ξέρω γιατί αλλά σίουρα τα μωρά μπόρουν να το κάμνουν παραπάνω ώρα. εν ξέρω αν εν επδ χάνουμε το actual ability ή αν απλά εν το κάμνουμε by choice.

  2. beatrix says:

    akoma ena akatanoito post! :D mix grill

    kata ta alla:

    “Νιώθω το βάρος της χρονολογίας της γέννησης μου.”

    ego na DEIS

    xxxx

tsil to speak - comments

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: