ποφκαριστοσύνη

Έχω πρόβλημα μεγάλο, δεν μου φτάνεις θέλω κι άλλο. Που τ’ αλήθκεια όμως.

Στο παλιό που πανεπιστήμιο ένιωθα ότι εν έκαμνα τίποτε, εν εμάθαινα τίποτε κτλ.

Δαμέ τωρά εν έσιει 2 χρόνια που εξεκίνησα τζαι έμαθα μια φάουσα πράματα αλλά κόμα νιώθω κκόμπλεξ ότι τίποτε εν μαθαίνω, τίποτε εν νεν όπως θα έπρεπε να νει. Ότι εν έχω ευκαιρίες μπλα μπλα μπλαααααααα. Εν να μου πεις τάραξε τον κώλο σου κάμε κάτι αφού θέλεις. Εμ ναι…να σας θυμίσω ότι κόμα να κάμω διακοπές που το Πάσχα. Πάω πίντα που το Part 1B τζαι γενικά η φάση είναι η πίντα της πίντας ωωω πίντα. Αλλά δεν με πτοεί αυτό, τωρά που έφυεν το δκιάβασμα το “αααα???” θα γίνω κολλιτσίδας κάποιου που ίσως να μπορεί να με μάθει 2 πράματα.

Τέσπα…

Τωρά που γυρεύκω ελεκτιβ τζαι εν ιβρίσκω στην Αμερική καταρκούμαι παραπάνω το πανεπιστήμιο μου. Τα μισά πανεπιστήμια εν δέχουνται internationals at all. Μετά, το αλλο 1/4 δέχεται μόνο που δικά του affiliated unis (τζαι surprise το κκέιμπριτζ εν νεν ποττέ μέσα). Το άλλο 1/4 έν τα βρίσκουμε με τες ημερομηνίες.

Τί σκατά αμαρτίες πκιερώνω σιόρ?! Ο ένας που ξέρω που κάμνει ιατρική ποτζί επήε Βοστώνη, ο άλλος που ξέρω επήε Βοστώνη, ο άλλος επήε Νέα Υόρκη , οι άλλοι 2 επήαν Λος Αντζελες (τα φιλιάααα μου στους αγγέλους)….εγώ γιατί εν βρίσκω τίποτε? Πιλέ μου έναν πανεπιστήμιο του χαμού.

Και γι αυτό το χω ρίξει στο ποτό

Δεν με νοιάζει, δεν θα σηκωθώ

τζαι το διαμέρισμα σαν να τζαι δεν το θωρώ

τί μαλακίζομαι απορώ…

γιατί δεν γίνομαι gp όπως λέμε γενική

να διω πανατόλ ατε ατε τζαι λίη πενικιλίνη

να μου φέρνουν τζ ‘ οι γιαγιάες φιζού μ’ αππίδι

.

Αχ

if i could change something about me it would be ambition

I am bliiiiiiiiiiiiiiindddddddeeeeeeeeedddddddd by it άμαν μου φακκά την πόρτα. Τζαι καταλάβω το…αλλά εν τόσο promising τζαι challenging, τζαι tempting, τζαι it drives me nuts, i cannot settle.

Τζαι ξέρω όμως ότι στο τέλος της ημέρας εν άλλα που θέλω πραγματικά αλλά εν ιμπόρω εν είμαι καλά τριβιτζιάζουμαι, σκουλουτζιάζουμε.

Δαμέ έπηα έναν 63 που μουν 14 χρονών αλόπως τζαι στο τέλος εκατάληξα να πιάνω πτυχίο που την πίκκα…όι να μεν δώκω μες το ambition.

So yes….somebody shoot the ambition when you see it nearby me γιατί εγώ εν μπορώ να κάμω τίποτε.

Πώς γίνεται να έχω τόσον απόθεμα για έτσι μαλακίες ενώ αναγνωρίζω ότι εν έπρεπε να με γλυκανίσκει τζαι να με πελλανίσκει η φιλοδοξία (μα ίντα απαίσια λέξη), αφού τζείνο που με ησυχάζει που τ’ αλήθκεια εν ένας καναπές με τους αδρώπους μου τζαι ένας γυρός, να βάλλω τα κλειδκιά στην πόρτα η ώρα 3 το πρωί τζαι να φκαίνω τη σκάλα σαν το κάττο να μεν ξυπνήσω κανέναν….

Άβυσσος ο εγκέφαλος του αθρώπου.

Αυτά είναι τα φιλοσοφικά ερωτήματα μου για φέτος.

Δυστυχώς εν έχω καμιά καλή ιστορία να γράψω που ναν ηλίθια για να το μπαλανσάρω.

Α εχτός που ότι προχτές επήρε μας 3μιση ώρες να πάμε GP ενώ κανονικά θέλουμε 25 λεπτά. Έπιαε φωδκιά εναν φορτηγό τζαι εκλεισεν ο δρόμος τζαι εν εταράσσαμε. Ο βλακάκης τελικά εσηκώστηκε τζαι επήε περπατητός όταν είχαμε κοντέψει σχετικά στο ιατρείο τζαι έμεινα με τον Χιου 2 στο αυτοκίνητο (εγώ οδηγούσα). Πππεεεε εκάμαμε γύρω στα 20 ντουέτα. Πολλά καλός σταθμός το BBC Radio 2 cambridgeshire. Μα τί Robbie williams, τί Lighthouse family (ω ναι …ήμουν 10 χρονών αλόπως), τί Lovecats…3.5 ώρες παιδκιά μου! Γύρισμα. Εχάσαμε τη μισή μέρα του GP.

Έτσι άνετα χρίζω το Now 39 ως το καλλίτερο cd που εγόρασα ποττέ. Άλλαξεν τα φώτα μου, έβαλεν την Αγγλία στο χάρτη, έμαθε μου εγγλέζικα τζαι είσιεν τζαι γαμώ τα τραούδκια!

PS: Δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν ευθύνομαι δια αυτά τα ποστς που δεν έχουν νόημα, λογική συνέχεια κτλ.

Επίσης θέλω να ενημερώσω τους απανταχού φίλους και φίλες ότι είμαι καλά και όπως γνωρίζετε πλέον στο μπλογκ γράφω άμαν είμαι νευριασμένη/αγχωμένη. Απολογούμαι που δεν μοιράζομαι τον sunshining (βαλτε γυαλιά ήλιου τζαι αντηλιακό τωρά!) εαυτό μου πλέον δαμέ αλλά σαν να τζαι δεν μου φκαίνει.

Τα φιλιάααα μου

τζαι όι εν είμαι μεθυσμένη / τζισμένη in case you are wondering.

πσ2 : τωρά ακούω backstreet boys – as long as you love meee

αχ ίντα χαρά!

addendum:

indeed

i wouldn’t wanna be anywhere else but here

i wouldn’t wnna change anything at all…

 

Advertisements

3 Responses to ποφκαριστοσύνη

  1. Κάνε και ‘συ μια Στροφή…

  2. cake says:

    ax poso m areskei aman to rixneis stin pioisi

  3. blacksheepsays says:

    οι φιλοδοξίες μας βοηθούν να καθορίζουμε (και να πετυχαίνουμε) τους στόχους μας και να γινόμαστε καλύτεροι! φτάνει να μπορούμε να τις ελέγχουμε και να είμαστε σε θέση να λέμε ότι η υγεία μας είναι πιο σημαντική άμα βλέπουμε ότι χάνουμε τον έλεγχο.

    πι ες: λατρεύω το NOW39!!!! κορυφή!!!!! μα τί σιντί, τί τραγούδια!!!

    :D

tsil to speak - comments

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: