3 years now…

Έχω block ( not blog but blo-ck). Δηλαδή εν ξέρω τι να ποστάρω. Ναι μεν ήβρα δικαιολογία ότι είχα να κάμω δουλειά για το γιούνι αλλά πάλε…

Ίσως φταίει η ημερομηνία.
6 Νοέμβρη ρε πελλέ, μάνι μάνι είμαστε στον τρίτο χρόνο without you.
Και μένα εν μου κάμνει τπτ η απουσία σας. Εγώ εν σας έξερα καλά…τζίνοι που ήταν η οικογένεια σας?

Που έππεσαν τα τηλεφωνήματα εν ήμουν σπίτι. Ήμουν ύπαιθρο και έκαμνα σούβλες και χαρές. Και πάλε στον ένα χρόνο, ακριβώς στον ίδιο τόπο ήμουν, έτσι χωρίς να το προγραματίσω. Ήμουν κάπως προετοιμασμένη και για τα 2 τα τηλεφωνήματα. Αλλά εν το επερίμενα ναν και τα 2 με μισήν ημέρα διαφορά.

Και να πιέννω εγώ στο μνημόσυνο σας. Να θωρώ την μάνα σου τζαμέ να στέκεται με τα μαύρα, ήρεμη. Μετά να θωρώ και την φίλη μου, που ποττέ εν έμαθε πόσον ελυπήθηκα και πόσον έκλαψα για το χαμό του αθρώπου της.

Στη μια κηδεία που τις 2 επήα, και ήταν η 1 που τες 2 φορές που με είδεν κόσμος να κλαίω.

Και εν έκλεα γιατί ρε γμτ επέθανες έτσι στα 19 σου αλλά για  το που τι επέθανες. Εν αξίζει σε κανέναν τζίνη η πουστοαρρώσκια. Επιστήμη τζαι μαλακίες. Ως πότε εν να πάει τούντον βκιολί να παίζουμεν με το πόσο τζαιρό έχει κάποιος να ζήσει και ουσιαστική θεραπεία να μεν έχουμεν? Εν γιατροί που ένι οξά κάλκιουλεϊτορς?
Τζαι έκαμα τζαι μιαν χαράν που έμαθα ότι ήβραν compatible donor…αλλά εν επρολαβες. Τζαι να σκεφτείς πως ένα γεια ελαλούσαμεν άμαν ήσουν ποτζί στην γειτόνισσα και εβρεθούμασταν έτσι καταλάθος.

Ρε φιλενάδα τζαι συ, μπράβο σου. Εν ξέρω αν θα τα κατάφερνα να μείνω η ίδια. Εσύ όμως τζαμέ, κανένας εν μπορεί να σε λυπηθεί. Εν αξίζεις την λύπηση κανενού. Μπράβο τους ούλλους!
Και εν με έκαμες να νιώθω άβολα, έστω και αν με επαρέσυρες στο νεκροταφείο μαζί σου στο μνημόσυνο μες τες βροχές που επαίρναν τους τόπους. Έστω και αν επέρασα που τον προηγούμενο, και είδα τις φωτογραφίες του τζαμέ, έτσι άχαρες και επειράχτικα, μαζί σου εν εκατάλαβα τπτ. Και μετά σπίτι σου… εν έχει πρόβλημα, ούτε πως ήταν μνημόσυνο. Ήρτα για καφέ έτσι απλά, και εθυμήθικα τους συγγενείς σου που είχεν 5 χρόνια να δω…

Εξέρατε το και οι 2 ότι ήταν να σβήσετε έτσι, η ηλικία τζαι των 2 σας μαζί εν νεν καν η average ηλικία θανάτου στην Κύπρο…και οι 2 υποφέρατε, και παραπάνω υπόφεραν οι δικοί σας που σας εθωρούσαν να χάνεστε ανεπιστρεπτί.

Και ίντα που τους έμεινεν τωρά? Αναμνήσεις, έναν κρεβάτι όφτζερο, φωτογραφίες και η ελπίδα ότι έχει Θεό και παράδεισο.

__________________________________________________________________________

Advertisements

3 Responses to 3 years now…

  1. Συλλυπητήρια… η ανάμνηση εσηει παραπάνω αξία απ’οτι νομίζεις

  2. Roam says:

    Ναι, ξέρω το. Γι αυτό και το μπλοκ μου εν κάπως πιο πέρσοναλ…φοούμαι ότι κάποτε εν να χάσω τούτες τις στιγμές.

    Για πόσο όμως οι αναμνήσεις μένουν vivid?

  3. Μην κάνεις το λάθος όμως να γίνεις σκλαβος των αναμνήσεων σου – μην τις παίζεις μόνο και μόνο για να μην τις χάσεις αλλά μόνο όταν σε βοηθούν στη ζωή σου. Και αν ξεχνούμε εικόνες και ήχους η ουσία μένει πάντα μαζί μας.

tsil to speak - comments

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: