Φεύφκει το πρώτο

Φεύφκει το δεύτερο

Έρκεται το 3ο…Ήταν ένα ζευγάρι νεαρών από το suffolk. Ο άντρας εφόρεν το φιλέκο του το φωσφοριζέ με φόρμες άχρηστες που κουγκρίν ή κάτι τζαι η κοπέλλα ήταν με το κολάν της τζαι όλα τα κλασσικά εγγλέζικα (including their BMI). Βάλλει την η μαία στο US, ξεκινά το σκάννινκ…λαλεί της “μα σαν να τζαι εν θωρώ καλά…” αν ένει να κάμουμε το transvaginal US. Φκένουμε έξω να την αφήκουμε να ξυντηθεί με την ησυχία της τζαι λαλεί μου η μαία ‘that baby is dead’. Oh no. Εν τζαμέ που θέλεις να εξαφανιστείς…γιατί εγώ εν τζαιιιι. Είμαι ένας άλλος medical student που δεν κολλά σε έτσι personal στιγμές. Είμαι απλά ένας observer τζαι εν έχω το authority να εκφράσω γνώμη ή να πω λόγια παραπάνω. { οι καβλάντιες που το κάμνουν εν καβλάντηες full stop}. Μπαίνουμε πάλε μέσα…κάμνουμε το transvaginal…βάλλουμε το doppler πάνω…τίποτες

Εν φαίνεται να ταράσσει η καρδία του future-was-going-to-be-a baby.

Λαλεί της η μαία έτσι κοφτά ” I am so sorry…i cannot see the heartbeat”

Τζαι ξεκινούν τζαι οι 2 κλάμα. Μάνα μου…ο παπάς ειδικά ήταν πολλά χάλια.

Εφέραμε αλλη μια us lady να τσιακκάρει τζαι τζείνη έτσι απλά για το reassurance τζαι όντως απλά εσυμφώνησε.

Άτε τωρά να τους πεις να παν πάνω για να της δώκουν χάπκια για να αποβάλει το πεθαμένο  future-was-going-to-be-a baby. Ευτυχώς ήταν τζαι η μάμμα της έξω, εφέραμεν τη μέσα τζαι εκλαίαν τζαι οι 3.

Ευτυχώς ίσιεν τζαι άλλα μωρά (αν τζαι τούτη ήταν η δική μου σκέψη για παρηορκάν)…

Έξω την ώρα που εφκήκα ίσιεν αλλο ένα ζεφκάριν έτσι λλίο ζαομουτσουνιασμένο…Τζαι στη πάρακατω γωνιά ήταν άλλες γεναιτζες με την τζοιλιά στο στόμα…

Τί παράξενο environment.

Ηθικό δίδαγμα:

1.εν λαλείς κανενού ότι είσαι εγκυος ωσπου να το γεννησεις.

2. Παντα πάεις μ τη μαμμα σου στα US.

plus ήταν πολλα παραξενο συναισθημα να βλεπεις το πόνο για το χαμο σε ξενους ανθρώπους τζαι να μεν νεν πας την τηλεοραση.

awkwardddd

 All rights reserved by emily//,,,

Να εν 18 άτε 19 να σπάσει η πέτρα, να νομίζει πως βαστά τον καλό Θεούλλη από τα αχαμνά, ναν ούλλη η ζωή μπροστά του. Να λαλεί ‘βλέπουμε’ τζαι να εννοεί ‘ ουυυυυ έσιει ο θεός’.

Να λαλώ τζαι πάλιν “damnnn που να πάω σήμερα…εβαρέθηκα να πηαίνω στους ίδιους τόπους”.

Να νιώθω ότι “shut the fuck up, you are doing well”. Τζαι να σιει τζαι καμιάν αναποδκιάν έτσι μες τη μέση για να με σαντανώνει να φέρνω τα μίλια μου…

Όι πως τωρά εν νεν ούλλη η ζωή μπροστά μου {όσο ζούμε ελπίζουμε – no pun at all- }.

Όι πως τωρά εν λαλώ shut the fuck up look around tzai krypse {εις άπταιστον τσάρλικη προφορά}.

Αλλά γαμώτο μου ούλλα γυρώ μου εν μια μετριότης. Τζαι πλήττω αφάνταστα.

Έχω το μετρημένο το πλήμμα…κάθε 2.5 – 3 χρόνια είμαι στη φάση που δυσανασχετώ τζαι πνίουμε.

Έπαθα το στο γυμνάσιο, εν το παθα στο λύκειο γιατί it was simply awesooomeee,  έπαθα το στο Λονδίνο, ε παθαίνω τοο τωρά τζαι δαμέ. Εν έσιει να κάμει σχέση με το αν απολαμβάνω τη ζωή μου γιατί i do, όπου με σπείρεις κάτι βρίσκω να πιαστώ eventually τζαι όπου πάω κάμνω τζαι που λλίους φίλους τζαι μια φάουσα παρέες (ας μην μπούμε στο set theory of friendship now)!

Απλά εν σαν να τζαι τρώεις κάθε μέρα πιπέρι τζαι στο τέλος ούλλα τα φαγιά εν νεν αρκετά πιπεράτα τζαι πρέπει να βάλλεις ούλλο το ποτσί του πιπερκού σαν την αρφή μου για να καταλάβεις γεύση. Χάνεται το spicyness ας το πούμεν.

to potsin

Φυσικά εν νεν πρόβλημα τούτο γιατί η ζωή που εδκιάλεξα να κάμω μάλλον εν ναν έτσι κάθε λλίο να γυρίζω σαν τον vagabond αλλά με ένα Ford Focus τζαι τσέκκι στο τέλος του μήνα.

Ε αυτά, πάω πίσω στο ovarian cancer. Φάουσα πελλάρα πόσα είδη έσιει…!

a btw σήμερα το πρωί εντελώς απροειδοποίητα στην εγχείρηση ο χασιήσιης (έτσι ακούω το όνομα του) έφκαλεν μιαν μήτραν τοοοοσηηηηηηηηη με κάτι ινομυώματα (?) φράππες. Έφυεν η φάτσα μας. Gross!!!

i am afraid oti to mellon mou diagrafete kokkino!

damn it.

8elw nosokomeio je oi grafeio.

Haem onc haem onc haem onc

to click or not to click…

dame pou eftasa me to poushtoelective pou en organonete 8wrw me na kamnw haematology stin Kypro gia 6 vtomades.

Poushkia.

esteila to.

Ate mana mou….an ertw Cy gia 6 vtomades 8a me fyrmeni tis xaras je tou fagiou je tou iliou je omitzi den eimai kala.

Je mena sou pw na xtypisw 2 pou tes 6 vtomades A8ina…hmmm

Neuro a8ina gia 2 weeks je 4 stin Kypro??? Haaaa?

Haaa?

neurol

haem

onc

rad onc

crdthcics

ent

aaaaa

aaaaaaaaaa

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

exoume je ena cv na xtisoume je i anapofasia en voi8a tin simeron imeran.

i epilogi 1 einai practically impossible je an mpeis je se training program miniskeis stasimos gia kamposa xronia je en eshiei douleies, diladi poullos square

epilogi 2 einai endiaferon ftanei na men nen stroke (diladi en 8elw to bread and butter…teleia!)

epilogi 3 ….very good option, many things you can do arketa akadimaiki eidikotita alla en 3erw moneywise ti paizei

epilogi 4 +5  competitive je to pio pi8anon na kofkw vlefa sta 2-3 xronia extos je an to parw sto teleia akadimaiko, episis kapws nasty work.

epilogi 6 mia eidikotita pou 4yxomaxa…risky na 3ekiniseis training je na sou klefkoun oulli ti douleia oi cardiologoi…

epilogi 7…i pio sensible xeirourgiki eidikotita tou kosmou oullou. to medicine je to surgery tis…polla subspecialties pou ta parapanw endiaferoun me px cochlear implants…skeftou pelle na kamneis kapion na akouei…magic! i skull base pramata….i head and neck ….alla extos pou oti en competitive, oi oures apo ent eidikeuomenous pou en proxwroun en pou dame ws tin ayia napa.

εν η τύχη μου με τες συναυλίες…

πάλε καλά που επρόλαβα τα Κρίνα πριν γίνουν ιστορία…

Νομίζω εν επειδή είμαι ανάμεσα σε γεναίτζες ούλλη μερα τζαι διά τζαι παίρνει η ορμονίλλα ίνταλως να μεν ππέσω αααα? { όπως πάντα οι θεωρίες μου είναι άκρως evidence based ).

Αλλά για ένα 5λεπτο εφρίκαρα γιατί σήμερα στο χειρουργείο είχαμε κάμποσο cervical cancer τζαι ενα που τα συμπτωματα για κοπέλλες που δεν νεν στην εμμηνοπαυση εν intermenstrual bleeds.

Κρύος ιδρώτα τζαι σκέψη του απαναγία μου έχω cervical cancer {χτυπα ξύλο…εν θέλω iridium μες τα σιέλλια μου για 3 μέρες}. Κατα τ’ άλλα ladies, high success rates of cure.

Άνοιξα τζαι το βιβλίο μου για τα ‘differentials’ imish {είμαι τέλεια του ζουρλομανδύα, ξέρω το}.

Μετά άνοιξα το κάλενταρ τζαι εμέτρησα μια προς μια τες μέρες τζαι σήμερα είμαι στην 21.

Im not freaking out im not im not im not.

New year rsln: να σταματήσω να νομίζω ότι έχω τα μισά σύνδρομα στο κόσμο….ως τωρά σίουρα είχα τα εξής

1. antiphospholipid syndrome – μεγαααλο αγχος για τουτο σε σημειο που εβαλα τη μανα μου να μου στειλει τεστς που καμα πριν 1000 χρόνια , έτσι ποφάσισα ότι good loord εν το χω.

2. Polycystic ovary syndrome – εμμμ κομα εν είμαι σίουρη για τούτο…i dont fit the general description b

3. MS { πάει παντού το γέριμο} – όι εθώρουν λλίο παράξενα, όι άμαν έφκενα που το μπάνιο ήταν σιηρόττερα μπλα μπλα μπλα.

4. Retinal detachment – the beginings – έχω floaters τζαι ειδικά άμαν δκιαβάζω μπορώ να τα ‘δω’ τζαι να τα ακολουθήσω ξεκάθαρα. ώσπου τζαι έβαλα τον οφθαλμίατρο να τσιακκάρει τζαι είπε μου να σκάσω τζαι εν έχω τίποτε.

5. cervical rib

6. chronic pulmonary thromboembolic disease / hypertension – μα γιατί να μεν μπορώ να βουρήσω πάνω που 4 λεπτά? { ίσως γιατί ο κώλος μου έσιει το σχήμα της καρέκλας???}

τζαι φυσικα ουλλα παθαινω τα στο αναλογο placement…!

verb [ with obj. ] (usu. as adj. inspissated)

thicken or congeal: inspissated secretions.

DERIVATIVES

inspissation |ˌinspiˈsāSHən|noun

ORIGIN early 17th cent.: from late Latin inspissat- ‘made thick,’ from the verb inspissare (based on Latin spissus ‘thick, dense’).

πισσα παφιτιτζιη που λέμε….

 Ελληνικά (el)

[] Ετυμολογία

πίσσα < αρχαία ελληνική πίσσα

[] Ουσιαστικό

πίσσα θηλυκό

1. μαύρη παχύρρευστη ουσία, υποπροϊόν απόσταξης λιθανθράκων ή πετρελαίου που χρησιμοποιείται ως στεγανωτικό υλικό, στην ασφαλτόστρωση δρόμων κλπ
   • βλαβερή ουσία του τσιγάρου
2. κάτι κατάμαυρο

   έξω ήταν σκοτάδι πίσσα

3. τσίχλα (κυπριακή διάλεκτος)

Next day επαράλαβα τους φίλους από Nottingham τζαι Λονδίνο που εξοδκιαστήκαν να ρτουν για λλόου μου. Τη νύχτα είχαμε πππααααρτεεεειιιι. Έπιασα τζαι δώρο ένα ναργιλέ γέεειιι τζαι ένα gin (my fave spirit). Τζαι εκρούσαμε τζαι λλίο το χαλί (συγκατοίκισσα αν το δκιαβάζεις τούτο μεν πάθεις heart attack….έσασα το!!! απλά εν θα κάμνουμε χούβερ στην συγκεκριμένη περιοχή να μεν ξικολλίσει :p).

Ίσιεν πολλυ πολλύ τζαιρό να χω proper party…Δηλαδή που τζείνον που απλά θωρείς το χάος μετά τζαι λαλείς ‘ok παω να ππέσω τζαι πού ξέρεις αύριο το πρωί μπορεί ως δια μαγείας να χουν ούλλα αυτοσυγιριστεί τζαι αυτοκαθαριστεί’. Guess what…το πρωί ακόμα ήταν chernobyl δαμέσα. Φυσικά οι φιλενάδες σαν σωστές μαίρες παναγιωταρές εβάλαν τα γαντούδκια τους τζαι εγυαλλίσαμε και πάλι το σπιτούδιν. Για το finish εκάμαμε american pancakes tzai 2 litres coffee τζαι εκάτσαμε στο modern family (μας είχε μυήσει την προηγούμενη ο Αχιλλέας). Τοπ σειρά χαχαχα.

Back to obs and gynae:
που εμείναμε…?
Τέσπα βασικά επήα σε ένα κλινικ “termination of pregnancy” (το πρωινό των γενεθλίων μου μάλιστα…εταίριαζε γάντι). Nothing special…
Τζαι εχτές είχα την πιο shocking μέρα που την μέρα που εξεκίνησα νοσοκομεία. Είχα ‘delivery suite’ i.e. γεννες.
Ίντα που σας είπα? Ότι ήταν να κλαίω σίουρα στο πρώτο μωρό που ήταν να δω να γεννιέται? Πελλάρες…έθελα απλά να γυρίσω που την άλλη τζαι να πω “its a bad dream, go back in bed sshhhhh”. It’s that bad!
Εκάμναμε ward round τζαι σε όποιο δωμάτιο εμπάιναμε οι γεναίτζες ήταν φυρμένες της κούρασης (ούλλες ήταν φρεσκογεννημένες). Το highlight μάλιστα ήταν ότι ίσιεν σε 2 δωμάτια που τα 3 που επρόλαβα να παώ σακκουλιασμένες σακκούλες αίματος χαμέ. Με λλία λόγια οι 2/3 που είδα αλλο λλίο να τα φτύσουν επειδή εφτύσαν το γαίμα τους για το νέο τους κωλόπαιδο (όλοι είμαστε κωλόπαιδα every now and then aren’t we?). Ή επειδή οι μαιευτήρες εν τόσο brutal τζαι κασάπιες? {later i had a proof ότι μάλλον its not).
Στο 4ο δωμάτιο η μια ετζοιλιοπόναν για ξέρω γω πόσην ώρα. Μετά έρκετε μια μαία τζαι λαλεί ότι έσιει decelerations ένα μωρό να παμε να το δούμε (don’t ask εν ξέρω τίποτε ακόμα…δκιαβάζω παθολογία τζαι εν έχω teaching…μαθαίνω γυναικολογία on the go σαν τον καλουψιή που πάει τζαι κάμνει apprenticeship). Βάλλουν ούλλοι ένας ένας τα σίερκα τους μες την καημένη τη γεναίκα τζαι ππέφτει το call για emergency casesarean. Άτε βουρούν ούλλοι πάνω της, κάμνουν disconnect τα monitors το 1 το άλλο τζαι πάμε στο theatre.
No no non ono onooooo noooo. noooo.
Emergency caesarean looks ugly. Πιτουλλούν τα γαίματα που παντού τζαι απλά ο μαιευτήρας μπεί το σιέρη του μες τη μήτρα σου τζαι τραβά το μωρό που τη κκελούδαν του έξω. Μάνα μου το ρε, τούτον ίσιεν μια κκελέ πύραυλο { η κκελλέ των μωρών εν νεν πολλά κοκκαλένια ας το πούμε τζαι πιττακώνετε για να το φορήσει ο κόλπος }.
Μετά είδα έναν repair of 3rd degree tear i.e. εγέννησε τζαι μετά ανακαλύψαν ότι ο σφιχτήρας του πρωκτού εγίνην κομμάθκια ας το πούμε τζαι έπρεπε να κάμουν την γεωγραφία τζιαμέ να ξαναμοιάσει με vagina-perineum-anus + εν λλίο σημαντικός ο σφιχτήρας για να μεν τα κάμνεις πάνω σου..enough said.
Mετά ακολουθήσαν 2 forcep deliveries όπου εκάμαν επισιοτομές τζαι στες 2. Απλά πάλε θα πω ότι oh my lorttt.
Υιοθέτησε τώρα. Μπορείς. Τζαι να πιτουλλούν τα γαίματα, τα ‘νερα’, το meconium…
Αλλά fair enough all are well με νεό μωράκι.
Η τελευταία μάλιστα ήταν μάρτυρας του ιεχωβά. τζαι ως γνωστόν οι μάρτυρες δεν δέχονται μετάγγιση. Εν κρίνουμε κανένα φυσικά για τα choices του, ειδικά αν ξέρεις ότι για τζείνους το να γίνουν transfused εν σαν να τζαι εβιάσαν τους…αλλά άτε, εν να με σου χρειαστεί εν νεν?
Bottom line: σίουρα εν θα κάμω obs and gynae. it’s ugly. Αλλά αρέσκει μου που ζουν στο μικρόκοσμο τους τζαι έχουν πολλά subspecialties-πράματα που θωρούν.
Αλλά…σκέφτου να βαστάς το ψαλίδι τζαι να κόφκεις το δέρμα τζιαμέ που εν ο κόλπος. jesus.
Bottom line 2: που ούυυυλλες τες εγχειρήσεις που επαρευρέθηκα εν εξανάδα τόσο γαίμα {απλά να σας πω ότι σε ένα χειρουργείο ήμουν μόνο εγώ τζαι η χειρουργός τζαι που ετελειώσε γυρίζει τζαι λαλεί μου “εν τζαι έχω πούποτε γαίματα πας τη φάτσα μου?” }. Αλόπως το μαιευτήριο τρώει τους το μισό στοκ αααα.

Θέλω να πιστεύκω ότι εν πανέξυπνη ή τελοσπαντων οι μάνατζερς της….

Μάλλον εν η καλλίτερη ποπ που άκουσα εδώ και χρόνια…πέρκι το τελευταίο να ήταν το πρώτο cd της britney spears.

{τζαι που τ αλήθκεια τούντο τραούδιν τερκάζει απόλυτα με έναν τύπο που ξέρω χαχα}

Ξύπνημα που το χάραμα ή μάλλον νύχτα για να πάμε στο χειρουργείο (δηλαδή 7 παρά :p που μουν 8 χρονων πέρκι να εξύπνουν πιο γλήορα…anyhow πάλε ξεφεύγω).

Βρεθούμαστε με τους 2 άλλους buddies μου τζαι πέρνουν με στα theatres μιας τζαι εγώ είμαι ακόμα εντελώς newbie στο addys.

Scrubs πρασινοπά, καπελλήν τζίτρινο δηλαδή εντελώς χάλι αλλά anyway…

Πάμε στο χειρουργείο. Βασικά τζείνη η λίστα ήταν ούλλο ενδομητρίωση (εν έτσι που γράφετε?). Το πρώτο ήταν έναν lump που εν ίσιεν τζαι πολλά χαραχτηριστικά της ενδομητρίωσης αλλά η βιοψία έτσι είπεν άρα yes sir it is endometriosis. 3 χειρούργοι να φκάλουν κάτι που ήταν subcutaneous 3×4 cm. Makes you wonder εν νεν????

Το επόμενο ήταν ενδομητρίωμα δηλαδή κύστη στην οωθήκη λόγω ενδομητρίωσης aka chocolate cyst. Εσπάσαν την κύστη τζαι ετρεξεν έναν σιοκολατή υγρό τζαι εγέμωσεν τη λεκάνη…..yup i ll never have a hot chocolate again. Τζαι για να μεν υποφέρω μόνη μου…

(το τζιτρινούδιν εν λίπος πας τα άντερα τζαι το άλλο μπροστά του που εν ροζούδιν εν η μήτρα -νομίζω-).

Το άλλο ήταν πάλε κάτι σαν το πουπάνω αλλά εχτός που κύστη ίσιεν τζαι κάτι άλλο που εκρέμμετουν που εν εξέραν ακριβώς ίντα που μπόρει να νει έτσι αποφασίσαν να κόψουν ούλλο το fallopian tube aka σαλπινγκα? all together.

Κάπου δαμέ άρκεψα να βαρκούμε να θωρώ 2-3 ανθρώπους με πράσινα να κάμνουν πράματα τζαι γω απλά να στέκουμε.  Έτσι την εκάμαμεν με ελαφρά ππηδιματάκια.

Ήρτα σπίτι εδκιάβασα/ εμαείρεψα/ έμαθα κατα λάθος ότι είχα meeting για τα interviews της σχολής επήα ήρτα τζαι εξαναδκιέβασα. Ρωτάτε με ότι θέλετε για το Systemic Lupus Erythematosous, θα πρεπεν να το ξέρω.

Hhaha ξέρετε τί θα κάμω…? Θα γοράσω τούντη φανελλού τζαι στα εξαμς θα τη φορήσω χαχαχα μιλούμε δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο κόσμο θα σπουρτίσω που το γέλιο.

Σήμερα…

Είχα Reproductive Medicine Ward όπου ήμουν εγώ τζαι αλλο 100 γεναίτζες (νοσοκόμες τζαι μια γιατρός).

Ίσιεν μιαν φάση που μες το δωμάτιο η μόνη που εν ήταν έγκυος ήμουν εγώ (ακόμα τζαι η γυναικολόγος ήταν γκαστρωμένη).

Αρκετά ενδιαφέρων τζαι χαλαρό working environment. Φυσικά δεν ήταν και πολλά ευχάριστο μιας τζαι βασικά σε τούντο ward πάεις άμαν είσαι κάτω των 13 βδομάδω τζαι έσιεις πονούδκια / αίμα (τα δάκρυα μετά που σου λαλούν ότι μάλλον εν αποβολή τζαι μετά ο ιδρώτας άμαν φύρνεσε του σεξ για να ξαναμείνεις έγκυος). Αλλά ντάξει φαντάζομαι εν τζαιν ούλλα miscarriages ή ectopics… Είδα έναν miscarriage μάλλον τζαι μάνα μου… έλυσεν την η μίλλα μου την κορούν. Having said that όμως η γιατρός είπεν της ότι 1/5 pregnancies result in a miscarriage. Γι’ αυτό κοπέλλες μην απελπίζεστε. Δώστε του chance.Tζαι μάνα μου ίσιεν αλλη μιαν που ίσιε λλίο spotting τζαι ήταν φυρμένη που το άγχος.

Το χάιλαϊτ της ημέρας ήταν φυσικα τα bloods.

Εν ξέρω αν σας το ξαναπα αλλά…άμαν μου πεις να πάω να πιάσω αίμα απλά θέλω να ανοίξει η γη τζαι να με καταπιεί τζαι ξεκινώ να δρώνω…Εδημιουργήθην μου μία φοβία πιστεύω γιατί είχα ένα σερί από αποτυχίες σε κάποια φάση, που ούτε καν θυμούμαι πότε ήταν, τζαι έκτοτε απλά ντεννν.

Σήμερα, έβαλεν με να πάω για το μοναδικόν bloods που σιεν. Η άλλη η student nurse που εκάμαμε παρέα, ήρτεν τάχα μαζί μου για συμπαράσταση (σκέφτου ότι επήρα μαζί μου συμπαράσταση χαχαχα). Μόνο που το σκέφτουμε τωρά δρώνω ας πούμε. Ήβραμε τα συνακλίκκια μας τζαι εμπήκαμε στο δωμάτιο, thank god το πειραματοζωο μου ήταν staff που δουλεύκει στα χειρουργεία έτσι εν κάπως πιο συνηθισμένη στες ατσαλοσύνες μας.

Βάλλω το tourniquet τζαι καρτερώ καρτερώωωω καρτερώωωωω, λαλώ της νέας μου φιλενάδας τζίσε (του στυλ πλις πε μου ότι υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ). All good, λαλεί η φιλενάδα….τζίζω τζαι γω βάλλω λλίο άλκοχολ τζαι αννοίω την βελόνα ενώνω τζαι το monovette η τελοσπαντων ίντα που το λαλούν τζείντο σύστημα τζαι λαλώ αέεεραααααααααα τζαι διώ μέσα. Που τ’ αλήθκεια 100000 φορές να μαι on the other end of the needle.

Τζαι τότε ακούετε τζείνος ο μαγευτικός ήχος του πςςςςςςςςςςςςςςςςςς όταν γεμώνει το μπουκαλλούδιν έτσι μπαμ μπαμ. Δαμέ εν το παρτ που με αγχόνει παραπάνω που ούλλα….πώς αλλάσω το monovete χωρίς να κουντήσω έξω/μέσα τη βελόνα…πασαρίσκει μου το επόμενο μπουκαλούδιν η φιλενάδα τζαι breath in breath out έβαλα το τζαι το άλλο τζαι μετά το τρίτο. Εθυμήθικα- oh yesss – να φκάλω το tournique πριν φκάλω την βελόνα να μεν πιτουλλλίσουν τα γαίματα παντού (εμάθαμε το the hard way με την φιλενας την πορτογαλλέζα χαχα – άλλον επεισόδιο τούτο-) τζαι σε 2 δευτερόλεπτα έγινα καπνός πριν να με συνάουν με το φκυάρι που χαμέ.

Σοβαρά λαλώ σας εν φοβία που παθα. ίντα μαννή φοβία…Αλλά all the money εν τζείντο πςςςςςςςςςςςςςςς που λαλεί΄ς thank you god thank youuuu thank youuu.

flooding therapy begins now

Εν δείχνω πάρακατω τί γίνετε γιατί μπορεί να είναι σκηνές που ενοχλούν.

5/1/87 : ΣΠα. Ο ΣΠα που λέτε εμπήκεν στη ζωή μου όταν ήταν οι τελευταίες προεδρικές τζαι εβρεθήκαμεν κατα μίαν διαβολικήν σύμπτωση στην ίδια πτήση. Τον ήξερα διαδιχτυακώς κάπως που πριν. Κοπέλλιν νάυλον που λέμε ο ΣΠα. Είμαστε το τέλειο νωχελικό δίδυμο. Αλληλοπεριπαιζούμαστε για το πόσο ενθουσιώδεις είμαστε τζαι πόσο το δείχνουμε. Στη θεωρία του κύκλου είμαι στους φίλους τζαι μάλιστα επειδή ήμουν η πρώτη που του πα καλή χρονιά έπια +5 πόντους. Επίσης το τρίδυμο ΣΠα + Μαρία Ττου + RoAm επέρασεν κάτι καταπληχτικές καλοκαιρινές νύχτες πας σε βεράντα της Αγλαντζιάς. Του εύχομαι να πιάσει νόμπελ για τα στένσιλς του…έστω τζαι αν δεν με παίζει στο παιχνίδι του….γκρρρρ.

6/1/88: Άνοιξε πέτρα (ή μάλλον my mothers vajayjay). Η υποφαινόμενη είδεν τη λάμπα του χειρουργείου, τα scrubs τζαι μιαν μάνα ταλαιπωρημένην. One thing was probably in her mind ; where is the vyzin. Ακόμα είμαι 23 όμως εντάξεεειιιιι????

Σήμερα το πρωί στάνταρτ επήα σε λάθος πράμα.
Μετά επήα τζαι ήβρα που έπρεπε να μουν {αφού ετέλειωσα το λάθος session clinical skills που όμως εν το rotation μου}.
Ήμουν με έναν Σκοτσέζο θεότατον γυναικολόγο που έκαμνε κοπλοσκοπήσεις σήμερα.
Πώς θα ένιωθες αν σου εβάλλαν κκάμεραν down your vajayjay? Awkward για το πρώτο δευτερόλεπτο τζαι δεν σηκώνω κουβένταν ότι υπάρχει γυναίκα out there που της λαλείς να πάει για κολποσκόπηση (ή τζαι pap smear) τζαι πάει χωρίς να σκεφτεί ‘ούφφουυυ εν ανάγκη’ ή τελοσπάντων εν κάμνει έναν mental preparation.

Απλά να σας πω ότι σήμερα είδα φορεμένο έναν μάλλινο ωραιότατο καρβουνί τρικό down there που με έκαμεν να θέλω να πιάσω τηλέφωνο την λειζερούν να της πω ” τις ευτζές μου κόρη μου”
{btw μεν μου πεταχτεί κανάν αππηητούριν να μου πει ότι εν είμαι professional γιατί εν τζαι θίγω τες γεναίτζιες απλά αρέσκει μου η κουννούδα τελικά}.

Επίσης thank goodness καμιά κοπέλλα εν φαίνεται να ίσιεν κάτι ανησυχιτικό.

Α τζαι είμαι σίουρη ότι στην πρώτη γέννα που θα δω θα κλαίω ποταμούς να γεμώσουμε τα φράγματα μας. Σήμερα εθόρουν που την κάμερα τες σάλπιγγες τζαι εγεμώσαν τα μμάθκια μου, όι να δω το μωρό να φκαίνει.
Τί σκατά πάει λάθος τούντους τελευταίους 5 μήνες μες τον εγκέφαλο μου τζαι ξαφνικά έγινα τόσο συναισθηματική με τα μωρά? Τέσπα. Απλά να θυμηθώ να βάλω 2-3 πακκετούδκια tissues μες τη τσέντα μου.

Αύριο εχω theatres wooohooo.
Ούτε που αθθυμούμε την τελευταία φορά που επάτησα σε χειρουργείο. ΠΛις πλις πλιςςς να μας βάλει να κάμουμε assist. I would kill για λλία γιεματούδκια. {get the pun?}.
Αλλά το pelvis εν μάλλον το σιηρόττερο μου παρτ που ανατομία άρα εν θα μπορώ να απαντώ τες ερωτήσεις του χειρούργου τζαι βαρκούμε να με θωρεί με το μισό του.

Α επίσης το πρωί της 1 Ιανουαρίου 2012 έπιασα ήμειλ που τον αιματολόγο που κάμνουμε το case report να μου πει ότι εδεχτήκαν το για publication αφου καμουμε τες αλλαγες που ειπαν {τωρά έχω να βρω απαντήσεις για τες 1000 ερωτήσεις των reviewers}.

ps: νομίζεις ότι εσύ είσαι παράξενος/η? Τούτες φκάλλουν φωτογραφία το cervix {τράχηλος} τους τζαι εκθέτουν το στο internet
http://www.beautifulcervix.com/

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

je twra irta panw sto dwmatio mu na fyrtw tu klamatu moni mu.

ouffu.

που μας εσπειραν μες τες χωματσιες σου

που διχα σου τζαι τους ανθρωπους σου δεν καμνουμε.

Ρυάλια τζαι δόξα εν μηδεν μπροστά στην αγάπη που νιώθω όποτε συναχτούμεν τζαι απλά παρατηρώ πως δικλούμεν τζαι θωρουμε ο ένας τον άλλον.

Τζαι ας είμαστεν απολίτιστοι με μουστάτζια τζαι πίνουμε τσιάρον στο αυτοκίνητο με κλειστά παράθυρα.

Ο νόστος εν νόστος.

Γιατί ρε παιδί μου η πατρίδα μου να εν υποανάπτυχτη τζαι να μεν μου προσφέρει ευκαιρίες?

Τζαι θα στρέφουμουν με κλειστά μάθκια…

Απλά να πω ότι όσον τζαι να θέλω να πιστέψω ότι οι πολιτικοί μας μπορεί τζαι να γίνουνται πιο νούσιμοι ώσπου τζυλά ο χρόνος…δεν με αφήνουν.

Και με τη σειρά μου να μας ευχηθώ ούλλους καλές διακοπές, και καλά ξεμπερδέματα από τα οικογενειακά τραπέζια.

Με όλην μου τη καρδιάν θέλω να πιστεύω ότι οι συναθρώποι μου θα έχουν καλύτερο xmas lunch από μένα. Διότι ήγγηκεν η ώρα της άγευστης-ανάλατης γαλοπούλας της γιαγιάς και των άλλων λοιπών ανάλατων εμ(δ)εσμάτων. One can only hope for μελομακάρουνα στο τέλος. Αλόπως φέτος θα πάρω τζαι το βαλσάμικο μαζί μου πέρκι φάω σαλάτα. So yeah…ούλλοι τρων σπάζουν τα χριστούγεννα τζαι γω μινίσκω έτσι…τςςς.

Επίσης θα ήθελα να σας πω πως το 2012 ενώ μου φαίνεται χρονιά-πουσκιά και βουνό, δεν πρέπει να μας πτοεί. Υγεία να έχουμε όλοι, μακριά από περιπέτειες (εχτός τζαι αν έχουν να κάμουν με ‘find the perfect location for soumada’) και εύχομαι σε όσους έχουν μιτζιά κοπελλούθκια (που η αλήθκια επολλύναν που τον τζαιρό μου) να μην χρειαστεί να κάμουν δάνειο (και φετος) για φάρμακα κτλ. Και σε όσους έχουν περιπέτειες -πάντοτε με την βοήθεια του θεού εαν σας αρέσκει (προσευχήηηησουυυυ) – σύντομα να φέρουν εις πέρας το δύσκολοτατον έργο που τους έκατσεν πας τα ζινίσια.

Μιας και αυτή η χρονιά είπαμε είναι έναν παλλούτζιν που ξεχυλώνει, με fingers crossed εύχομαι να μεν απολύσουν κανένα σας και να μείνουν τουλάχιστον τζιαμέ στάσιμοι οι μισθοί.
Εύχομαι επίσης ο zordon να φωτίσει τους άρχοντες του τόπου τζαι να ξεκινήσουν να δουλέφκουν για τούντο πουστιόνησο που αγαπούμε. Γιατί θέλω μια μέρα να ρτω πίσω τζαι να μείνω τζαι όι να ξαναξενιτευτώ.

Τζαι για μας τα πιο απλίτζια να ξεκινήσουμε να θωρούμε τα πράματα που μετρούν που τ αλήθκεια τζαι να κόψουμε τα δάνεια για το X5, τζαι να βάλουμε τζαι λλίο τον εθελοντισμό μες τη ζωή μας. Η χαρά του να διάς χαρά εν πιο μεγάλη που ότιδήποτε άλλο. Try it. (τζαι εν μιλώ να ψήσεις ένα κκέικ τζαι να πάεις να το πουλήσεις).

So yeah,
meerrrrryyy xmas
may the 2012 be smooth and fair

α τζαι να μεν ξεχνούμε το χιούμορ…! Να κάμετε φίλους με χιούμορ (be it black or rainbow)

μια τσάππα ήρτεν τζαι έωκεν μου την μες την βυζοχωρίστρα.

Γιατί πάντα μετά από τις πρώτες μέρες τζαι την παρανοϊκή χαρά της επιστροφής διά σου την η πραγματικότης.

Γιατί ο τζαιρός τζυλά, το ίδιον τζαι οι ζωές μας που εν συμβαδίζουν, τζαι εκουράστικα να προσπαθώ να είμαι η super glue.

Αυτά.

Εν έχω παράπονω όμως που έξω, επήα σε ένα πολλα δυνατό ππαρτούι στο Πάνθεον, είδα Τριο Τεκκέ, επήα σε τζείνο το τόπο με το αθλιότατο όνομα (7 κλειδιά) εχτές, επίσης επήα Δυόσμο κ Κανέλλα τζαι η σαλάτα ελήφκετουν το ξύδι τζαι το λεμόνι (πέρκι να σιεν 10 κουταλιές λαδκιές). Eπήα τζαι Στάρπακς μάλιστα μετά που 2 χρόνια αλόπως.

Έχω συνέχεια crepitus (μα πως εν στα ελληνικά?). Άμαν τον βαστίξω τζιαμέ που εν το clavicle medially σταματά να τρίζει.

Τί πάει λάθος? Πιστεύκω ότι απλά θέλω φυσιοθεραπεία τζαι ελπίζω ότι εν έφυεν καναν bursa τζαι γι αυτόν ακούετε έτσι…αλλά αφού τζιαμέ που κάμνει κλικ εν έσιει τίποτε..

Εχτός τζαι αν έχω extra cervical rib (αλλά εν έχω πονοτζεφάλους…!).

Τέσπα έπηα το τηλέφωνο τζαι έκλεισα σε ορθοπεδικό.

Τραγελαφικό τηλεφώνημα 1

Αρεταίο: γεια σας έσιει κανέναν shoulder specialist ?

-ΚΑΛΌΟΟΟ. Εν με τα χαρκιά του, ειδικεύεται στους ώμους (σιγά να μεν εφόρεν τζαι ζουρλομανδύα…άκου εν τζαι με τα χαρκιά του!!!).

Απολλώνειο:

- Να σας ενώσω με το γιατρό τον χ

- Ευχαριστώ. …….Γεια σας κ. Γραμματέας εν τζαι σιει κανέναν με ειδικό interest στους ώμους?

- Ουυυ ο γιατρός ο Χ εν τζαι νευροχειρούργος τζαι ορθοπεδικός

(ήμουν χαμέ που την καρέκλα γιατί εν πιστεύκω κάπκιος ναν τόσο α-ζω-τος που να καμει 2 ειδικότητες….). Τζαι έφυε μου το ειρωνικό μου υφάκι και εφκην περιπατο :”τζαι νευροχειρούργος ΤΖΑΙ ορθοπεδικος???”

- Μάλιστα!

Γουαου, τωρά θέλω να τον δω τζαι πόσο πασίες εν οι φακοί των γυαλιών του. (stereotyping is fun). Τζαι πως γίνεται ένας που εν έξυπνος (by defn οι νευροχειρούργοι ταχα εν έξυπνοι) να εδκιάλεγεν να καμεν ορθοπεδική ( by defn οι χτιστάες της ιατρικής σχολής…ως τζαι οι άλλοι χειρούργοι περιπαίζουν τους… – γενικά οι χειρούργοι δεν φημίζονται για τα brain skills τους).

Άρα με απλά να πιάω τηλέφωνο έκλεισα ραντεβού με ορθοπεδικό. Μες σε 5 λεπτά, χωρίς να τους πω καν ίντα προβλημα έχω…! Σαν να τζαι έπκια την Μύρια την αισθητικό μου να παω να μου τελειοποιήσει το φρύδι μου (ήδη είναι τέλειο!!!).

eimai news ancor eeee ma intalos grafete 3anapete mou

O k. Tsouroullis ektos pou na klefkei ar8ra allwn, diskoleukete je llio me tin or8ografia tou.

An8ropos pou se llia xronia 8a ton doume na katevainei se ekloges (akouw stoiximata gia pote 8a ton doume proti fora sto 4ifodeltio), en mporei na gra4ei sto prosopiko tou account sto twitter swsta to ‘job description’ tou.

Anchor en i le3i…oi ancor!

Μεσ’ στα χαλάσματα σε στοίχειωσε η μιλιά μου
μα η ματιά μου παραμένει ζωντανή.
Δε θέλω να ‘μαι ναυαγός στα ψέματά μου
και η ζωή μου να φαντάζει υπερβολή.

Θέλω να ‘ρθώ και να σε βρω γυμνό να στέκεις,
να μου μιλάς μ’ αυτή τη γλώσσα τη στεγνή.
Από τις πρώτες τις σιωπές μου να απέχεις
και η ζωή μου να φαντάζει πιο αγνή.

Κερί που σβήνει και ανάβει μοναχό του,
στάχυ που ανθίζει και μαδάει στα σιωπηλά.
Δεν διάλεξα όνειρο να τρέμω στον αχό του
και η ζωή να με κοιτάει απ΄τα ψηλά.

Πήρα ένα τρένο με καθρέφτες αγκαλιά μου,
αυτό να τρέχει κι εγώ να σπάω τα είδωλά μου.
Δεν θέλω να ‘μαι ναυαγός στα ψέματά μου
και η ζωή του όπως παλιά, ζωή δικιά μου.

Όσες φορές τζαι αν το ακούσω τούντο τραγούδιν πάντα εν σαν να τζαι ακούω το για πρώτη φορά…ανακατώνεται το στομάσιη μου τζαι κάθουμαι τζαι ακούω το με πολλή σκέψη (κάποτε αισιόδοξη τζαι κάποτε …αιδοιόδοξη).

Ελπίζω ούλλοι να σαστεν καλά τζαι dont worry! Έρκουνται διακοπές…

Τετάρτη ελπίζω να πετήσω για Λάρνακα τζαι να μεν γίνει καμιά ματσουτζιά πάλε με το Heathrow τζαι χρειαστεί να τυλιχτώ πάλε σαν το οφτό χαμέ στα πατώματα του Χίθρου για να τζοιμηθώ…

ofton syrton tis teratsias twra kai sto heathrow

Επεθύμησα σας η αλήθκεια…

Ναν καλά το whatsapp…

Official invitation: Όσοι ξέρετε το σπίτι μου ελάτε τη Τετάρτη να πιούμε καφέ τζαι να κουτσουμπολέψουμε το κόσμο. {χιντ χιντ στην Ελένη / την Courtney no2 }. Επίσης…όσοι έχουν μουστάτζι ελπίζω να το κόψουν πριν να εμφανιστούν στην Λευκωσία {χιντ χιντ ρε Έλατε}.

Πρέπει να βρω την κολλούα με τα resolutions που εβάλαμε πέρσυ να δω τί εκαταφέραμε τζαι τί όι…

Φέτος οι στόχοι είναι

1. Distinction στο path

2. Να μεν βάλω κιλά (πρέπει να δείτε το πάγκο με τα λιξιά μας!)

3. Να κάμω ένα publication

4. Nα πάω elective USA ή στην Κύπρο (σαν να τζαι λαλούμεν Αφρική)

Δευτέρα επήαμε στο χωριό για τη τελευταία βδομάδα των paeds. Ενα case presentation τζαι μετα σπίτι για δκιαβασμα…

Τρίτη πάλε επήα για λλίο νοσοκομείο τζαι μετά δκιαβασμα, cambridge για supervision τζαι μετά κατα τες 22 00 πίσω μια ώρα οδήγημα στο χωριό. Επερασα καταπληχτικά…νύχτα, μόνη μου μες το δρόμο με τα δέντρα του φθινωπόρου, τ΄’αστρα , τα χωράφκια, καλά τραούδκια στο ράδιο…

Τετάρτη είχα ‘τεστ’ όπου εκαταλαβα ότι μες σε 3 μήνες έμαθα 10000 πράματα χωρίς να το καταλάβω τζαι νομίζω επήα καλα. όι πως εν να μου πει ποττέ κανένας πως τα επήα.

Πέμπτη ενώ ήμουν Kings Lynn είπα κανεί με το νοσοκομείο, απο φαεν έφαεν. Εξύπνησα η ώρα 10 30 εκαμα shower με το κρυό το νερό ως συνήθως τζαι ξανά πίσω στο γραφειούδιν του δωματίου. Μετά έμαθα ότι έκαμε crush (οξα crash!?) ο server του νοσοκομείου τζαι εμείναν ούλλοι συξυλοι. Disaster. Ούτε καν bloods πέρκι να μεν εμπορούσαν να παραγγείλουν. Χάλι. Το library ήταν όφτζιερο επειδή τα κοπκιουτερ εν εμπαίναν ίντερνετ (εμένα πάντως έβαλε με στο googlemail μου!!), τζαι εσυνέχισα το δκιαβασμα τζιαμέ με τις τέλειες καρέκλες τους.

Μετά αποχαιρέτισα για πάντα ελπίζω το Kings Lynn τζαι επήρα το δρόμο της επιστροφής.Επήαμε να δουμε το breaking dawn. Ουτε κωμοδία να ταν που το γελιο που εσυραμε. Χαλια χαλια χαλιααα. Ιντα ασιημοδκιαττιστος τζαι τζείνος ο άλουτος ο έντουαρτ. χαλιααα. Ο εγκεφαλος μου εγινην πουρέ. Ευτυχως που επήαμε με 2 for 1 tickets αλλοσπως ¨ηταν να κλαίω στο τελος (για τα λεφτα μου).

Παρασκευή εξύπνησα η ώρα 9 στο σπιτάκι μου στο Κέι-πριτς, how lovely. Εσυγίρισα νάκκον το στάβλο το δωμάτιο μου (πάλε εν σταύλος(?) fyi) τζαι μετά έπηα την βαλιτσού μου να πάω νοσοκομείο-library με μία στάση στο ενδιαμεσο για το νο2 blood donation μου. Μεγάλο disappointment που δεν ίσιεν sandwichouin στο τέλος. Πιλέ μου το free lunch εν το βκαλα με την κατα τ΄’αλλα αλτρουιστική μου πράξη. Επήα library όπου ήβρα το νέο καλίτερο μου φίλο τζαι έγραψα το abstract mou gia ενα conference (reminder να τους ρωτήσω λλία πράματα τζαι να το στείλω στον μαρτίνο)*********

Ήρτα σπίτι η ώρα 630 τζαι εμαείρεψα γαλοπούλλα-στέικς με maple syrup and other hearty spices + sweet potatoe, carrot, parsnip medley with honey-mustard dressing (ούλλα που το νου μου χαχαχα). Εκάμαμε thanksgiving τάχα με 2 φίλους τζαι κάμποσο κουτσομπολιό.

Σάββατο επήα σε ένα κωλοκορς basic sutrgical skills δαμέ στο νοσοκομείο που το surg-soc  που ήταν μια μαλακία τζαι μισή. Κρίμας το σάββατο μου.

530 ήρτα σπίτι που ήταν όφτζερο μετά από πολλή πολλή καιρό τζαι είδα house απλουμενη στον καναπέ…Eδκιαβασα τζαι ως η ώρα 2230 απλά ετεζαρααααααα.

Σήμερα εμισοδκιάβασα τζαι επήα να ‘καμω΄κουραπιεδες τζαι μελομακαρουνα με άλλες κοπέλλες.

(more like pastichia-tou-gamou)

Τοπ πάντως που πλέον οι ‘κουμέρες’ κανονίζουν να κάμουν κουλλουράκια μέσω facebook τζαι θωρούν συνταγές που το greek-movies με τον Παρλιάρο…!

elate je ena traoudin

blood shot adult commitment

Για το αύριο το μεθαύριο και γενικά το μέλλον.

Έπηαν με τζείντο αίσθημα του βουρώ βουρώ αλλά πούποτε εν πάω…

Άσε που πρέπει σύντομα να κανονίσω το elective μου.

Εν τούτο που με αγχώνει…ότι κουτσοί στραβοί τζαι καταχάλιες παν στο Harvard για elective τζαι γιω εν κουτσιώ έναν πανεπιστήμιο που να με πιάνει…ούλλα γνωριμίες ρε κοπέλια μεν ακούτε.

Τζαι γω που είμαι σε έτσι κωλοκορς που κανένας εν μας διά σημασία τζαι θέλουν μας να γινούμε GP σε ένα χωρκό της Αγγλίας εν έχω που τον ήλιο μοίρα.

To be honest…καριέρα-wise το καλλίτερο μου option by far εν να βρω να κάμω research 6 weeks δαμέ στο Cambridge.

Οι συμμαθητές μου ας πούμε εκλείσαν να παν στους ιπτάμενους γιατρούς της Αυστραλίας τζαι στην Καραϊβική…εν θελω να μείνω στην γκρίζα Αγγλία…Αλλά αν φύω τζαι πάω Αμερική 6 βτομάδες εν προλαβαίνω να κάμω τίποτε research.

Φυσικά εν τζαι το Cyprus inst of neur and genetics…

Dream elective: Neurokati in New York x4 weeks + 2 weeks Emergency Medicine pale New York

Αλλά με ημερομηνίες τσιαττίζουν με τίποτε.

Μάι κούτνες, εψές τί ήπια?

Εν το καταλαβα ότι ήπια πολλά την ώρα που έπινα..

2 σιοτς τεκκίλα, 1 γεμάτο μπορεί τζαι παραπάνω φτηνό ασπρο κρασί, λλίο ρούμι του τέσκο.

Τούντα drinking games με τους εγγλέζους συμφοιτητές εν δουλέφκουν καλά…

Θέλω να κάμω εμετόοοοοοοοο

Εν ανακατωμένο το στομάσιη μου…

Πόψε θα φέρουμει πίτσες τζαι θα κάμουμε πανκκεικς γέιιι !

ps αν κυκλοφορύσουν φωτογραφίες ή βίτεος στο φέιπουκ με μενα τζαι έναν εγγλέζο not to worry εν παρτ οφ δε κέιμ.

Ναι πάλε παρεκτράπηκα…

Τωρά έσιει αλόπως 3 βτομάδες που τάχα επεράσαν 14 whatever βδομάδες τζαι ξαναμπορείς να δώκεις…ε ήρτεν φάκελλος κότζινος που μου λαλεί “πλις ξαναέλα”

Σόρρι νο καντ ντου είμαι στα πέρα…!

Σημερα που επήα στο κολλέγιο ξαναίσιεν φάκελλο…!

Ελπίζω να μεν μου πέμπουν κάθε 2 βτομάδες φάκελλο αααα.

Αλλά πάλε…επόμενη παρασκευή νομίζω εν να με Αντις…άρα απλά τρωώ στέικ για 3 μέρες τζαι παώ στο donation centre. Αλλά όι πρέπει να κλείσεις τζαι ραντεβού…τζίζους κράιστ όλα φαύλος κύκλος δαμέσα.

Paeds week 4 almost over and out!

Δαμέ ξεροκαταπίνουμε τζαι αναρωθκιούμαι αν τελικά είμαι medic τζαι όι surgery…

ούφφου δηλαδή.

Καλλίτερη ζωή οι medics, παραπάνω λεφτά νομίζω σε σχέση με το τί κάμνουν…εν χρειάζουνται πουστιοαναισθησιολογο που δκιαβάζει εφημερίδα (και τώρα βγαίνει και σε ipad) τζαι πιάνει το 1/3 των λεφτών…

τέσπα.

Αυτά

Αγαπώ το haematology αυτή τη βδομάδα.

opios evri ti en oi photografies kerdizei enan dorean physical examination otan kai efoson telioso me to kalo.

Ναι που λέτε εφα….

Οκκέι ναι…είμαι ούλλη μέρα με τέλιους γιατρούς που μόνο 2 εν σαν να τζαι έχουν αγκούρι μες το κώλο τους (συνήθως εν η πλειοψηφία). Πολλά καλή ομάδα, πόμπα handovers, ward round με νοήμα τζαι εν νεν ανάγκη να γυρίζουμε σε ούλλο το νοσοκομείο για να βρουμε τους ασθενείς, εν ούλλοι εναν τόπο.

Τα μωρούθκια του NICU παν καλά φορούν τα σκουφούθκια τους τζαι μανα μουυυυ τα ρεεε.

Τέσπα ναι…τζαι έρκουνται πίσω κάτι αναμνήσεις θαμμένες κάτω που 3 τόνους άλλων αναμνήσεων…κάτι του στυλ να με σπίτι τζαι να τρώω γιαούρτι τζαι να τα κάμνω ούλλα άχρηστα τζαι να παίζω…στο σπίτι της γιαγίας μου με το παλιό τους το τραπέζι…

ή κάτι φάσεις που τη προδημοτική που επεριπαίζαμε το γιώργο το γεναικοτό που εντύνετουν κάθε μέρα η μπακάλενα (μάνα μου ρε…άραγες σου εν γκέι τωρά?). Επίσης εθυμηθικα τες αμέτρητες ώρες που εθορουν τες κασέττες της γιουροβίζιον τζαι έκαμνα ότι ετραούδουν τζαι έπαιζα κιθάρα (νομίζω υπάρχουν και βιτεοντοκουμέντα….!).

Άλλο που θυμούμαι…τη γιαγιά την Ελένη να προσπαθεί να με ταϊσει ζάμπα του κοτόπουλλου τζαι γω να θέλω μόνον την πέτσα (γιαξ γιαξ γιαξ). Επίσης θυμούμαι αμυδρά ότι έθελα να σιέζω έξω μες το γκαράζ τζαι θέλω να πω ότι ελάλουν τους ότι εν να κάμω κκεφτέδες τζαι είμαι σχεδόν σίουρη ότι που κάποιος που τζείνους ούλλους τους μουσουπέττιες που ονομάζουνται γονιοι/ παππύδες/γιαγιάδες κτλ μια φορά έβαλε πάνω στα pristine faeces μου ασβέστη για ‘τρίμμα΄. Χαχαχαχαχαχα άκου κουβέντες…

Τούτο τωρά λαλούμε το encopresis τζαι είχα ψυχολογικό πρόβλημα?!

Τί άλλο…επίσης θυμούμαι αμεεεεεεετρητες φορές που είχα βήχα τζαι ήταν τζαι οι 2 πουπανοδκιόν μου τζαι όι ππέσε με 5 μαξιλάρκα όι πκιε μέλι με λεμόνι, όι ομοπαθητική ….αστε σιόρ το μωρό να βήξει ίνταλως κάμνετε…! Εν νόρμαλ τα μωρά να αρρωστούν 1 φορά το μήνα.

Επίσης θυμούμαι μια κουππούα μωβ που έτρωα χορτόσουπα (!). Αππάρεντλυ μες σε τζείνη του σούπα υπήρχαν επίσης μυαλά (εποχές προ-τρελλών αγελάδων φαντάζομαι). Ξανα ιου ιου ιου.

Τζαι επίσης άλλο που θυμούμαι εν το παπά μου να κάμνει μίσιημου πεζούνια πας τη φουκού…

Με λλία λόγια οι πρώτες μου αναμνήσεις εν έχουν να κάμουν με ανθρώπους αλλά με φαϊ τζαι κακκά. Έσιει λάθος?!

Μμμ τί άλλο αθθυμήθικα….αχχχ τζείντο μολύβι που ίσιε πολλά χρώματα πάνω…τζαι άμαν το εγύριζες λλίο έγραφε με άλλο χρώμα…ή πόσον χάλια ήμουν να γράφω στη κόλλα χωρίς γραμμές…

Νομίζω πρέπει να ήμουν αρκετά αγχώδες μωρό. Δηλαδή θυμούμαι ότι επείραζε με που εν εμπορούσα να γράψω ίσια…. μανα μου ρε.

Είδα τζαι έπαθα μένταλι ώσπου να καταλάβω τη διαφορά του 3 κ του Ε, ή το δ που το β.

Σκέφτουμαι το τζαι αγχώνουμαι τωρά…

Ή άλλη trash ανάμνηση…

οι ποδκιές με τα γκρίζα μικρά κυβάκια τζαι το κολλάρο τον άσπρο τζαι οι κιλόττες οι μπλε της γυμναστικής.

Ο μι τζι.

Στοπ δαμέ νομίζω πριν να πάθω τίποτε.

Το κκέις που επαρουσίασα βασικά έκαμα το έτσι μπαμ μπαμ που ήρτα κύπρο. Επετάχτηκα στο νοσοκομείο στο νιούρο…ήμουν στο χειρουργείο τζαι είχα μες το νου μου ότι θα ήταν καλά να έκαμνα ένα case report σε poster…Ε τζαι κάθε χειρουργείο που ήμουν έκαμνα λλίες ερωτήσεις, έπιανα το βάιμπ αν νεν κάτι ενδιαφέρων ή όι. Ώσπου τζαι ήρτεν κάτι όι τόσο ordinary.

Εν σας λαλώ τί ήταν γιατί η Κύπρος εν τόση. Απλά ας πούμε ότι με λλίη φαντασία και δημιουργικότητα + ένα πρωινό στο σταρπακς με τες κοπέλλες ( i.e. 2 ακκάουντινκ , 1 εδκιάβαζε Μαστ τζαι η αρφή μου αγγλική λογοτεχνία τζαι γω ππέιπερς πέρκι έβρω τρόπο να δικαιολογίσω τζείνα που εγίναν στο χειρουργείο πλας να τα κάμω  present ότι ήταν exciting and challenging).

έκαμα έναν ππόστερ….

Έστειλα το abstract μου 2 μέρες πριν το  deadline για τούντο Scalpel national conference μετά που μου έφαε 5 μέρες να σβήνω 2 – 2 λέξεις γιατί εγώ τζαι το γουέρτ κκάουντ εν τα πάμε καλά…

Τζαι μετά που μια δκυο βτομάδες λαλούν μου ότι εκάμαν το αξεπτ…τζια ότι αν έθελα έκαμνα το τζαι προφορικό πρεζεντέισιον αντί απλά πόστερ…άτε λαλώ αν γινώ ρεζίλι ας γινώ κάπου που εν νεν τζαι στα μέρη μου…

Έκαμα έναν ππάουερπόιντ μες σε 25 λεπτά….7 σλάιντς…είπα θα το έκαμνα πράκτις προφορικά….εν το έκαμα γιατί ανακάλυψα την αγαπημένη μου νέα σειρά 3 νύχτες αλόπως πριν το κόνφερενς…(hart of dixie). Τζαι before you know it ήμουν σε ένα 5ωρο δρόμο για το μάντσεστερ με 7 σλάιντς τζαι χωρίς να ξέρω ακριβώς τί να πω…είχα ετοιμάσει φυσικά μια κόλλα Α4 αλλά πιλέ μου εν έξερα αν νεν 7 λεπτά. Έξαναγραψα τα στο τρένο….με το iphone σαν ττάιμερ είπα τα μια δκυο φορές μες το νου μου…μεγάλο ρίσκο χωρίς να τα ΠΩ…

Επήα τέζα στο Μάντσεστερ…ήβρα το πανεπιστήμιο τους…εμπήκα…

έκαμα ένα suturing skills session τζαι μετά ήταν το πρεζεντέισιον μου…την ώρα δηλαδή που άρκεψεν η νύστα τζαι η υπερκόπωση να φακκά κότζινο (14:45).

ΠΟυ το άγχος μου τζαι το μετάνιωσμα μου ότι για ακόμα μια φορά εν έκαμα τζείνο που έπρεπε να κάμω εφκήκα τρέμωντας σαν το πουλλούιν να τα πω μα τζαι τί να πω…….Ήταν να πεχάνω…να πεχάνω να πεχάνω (ακα να πεθάνω ).

Ούτε που ξέρω ίντα που είπα…τα πράματα που έθελα να πω για να δείξω το literature review μου εν τα είπα….τίποτε χάλια μιλούμε….! Μόλις ετέλιωσα…απλά έφυα (ημουν στο σταθμο 16 : 15)…ούτε που έμεινα στο κόνφερενς. Απλά εμπήκα στο επόμενο τρένο τζαι πίσω για κκέι-πριτςςς (ε μα σόρρι είχα ππάρτι τη νύχτα τζαι η διαθεση μου γενικότερα ήταν λόου….!!!)

Τζαι σήμερα  εστείλαν ήμειλ τζείνοι που το κόνφερενς ότι εν έτοιμα τα certificates of attendance (haaaa) and the presenter’s certificate…and click to get them…τζείντην ώρα ήρτε μου η αναλαμπή να μπω να δω πιος έπκιαεν το prize στα case reports γιατί πριν μου μένα ίσιεν έναν πολλά πολλά καλόν που βασικά εκαμε ππάμπλις ττζείντο ριπορτ τζαι ίσιεν φωτογραφίες που παν ολόισια για journal…

And guess what…

apparently i got the 3rd place

hahaha

εννοείται ότι ακόμα είμαι χαμέ….!

που το γέλιο τζαι πόσο πολλά μπορώ να ξεγελάσω το κόσμο.

seriously dude… ας πούμε το presentation μου κατ εμέναν έπιανε άτε 1 που τα 10 επειδή εφορούσα την ροζ μου ραλφ λώρεν φανελλούα που μ αρέσκει άτε 1.5 επειδή αθθυμήθηκα να πάρω λέιζερ ππόιντερ…

Τζαι picture this…να λαλούν τα ονόματα τζαι τα κονκρατουλέισιονς…τζαι εγώ να μεν είμαι τζιαμέ χαχαχαχα elvis has left the building sorry!

Τζαι το τοπ εν ότι αν δεν έμπαινα έτσι που περιέργια στο website τους εν θα έξερα ποττέ ότι έπηα το 3ο place…!

1. Νεύρα – στέλνουν τα ηλεκτρικά μηνύματα του εγκεφάλου και περιφεριακών (?) αποπλήξεων ποτζί ποδά (άλλη ώρα συζητούμε για τα κοννέξια). Αμαν τα δεις εχουν ένα γυαλιστερό μπεζ χρώμα. To πιο καταπληχτικό σύστημα του ανθρώπου με διαφορά. Ο εγκέφαλος σου βασικά εν μια σούπα που νεύρα με λλίη superglue

2. Νεφροί – έχεις 2, είναι στο πίσω μέρος της τζοιλιάς σου σχεδόν στο ύψος που τελειώνουν τα παϊδκια σου και η δουλειά τους είναι να φιλτράρουν όλο σου το αίμα ( δάκρυα και ιδρώτα ) για να κάμνεις πισιά.

But yet sigma live got it wrong…!

Ίντα amazing εμπειρία να κάμεις κοπελλούι. Που την ώρα που γίνεται (ελπίζεις τουλάχιστον) ως την ώρα που εμμμμμ οκκέι εν θα πω πεθανίσκει.

Motherhood λαλεί σου!

Το maternity leave θα έπρεπε να εν 6 μήνες τζαι μετά για τους επόμενους 6 ναν half days!

Mαθαίνω πράματα που ποττέ εν εσκέφτηκα να ρωτήσω / κοιτάξω. Behaviorally τα μωρά εν πολλά ενδιαφέρων!

( ps: ξαναρωτάτε με σε 4 βτομάδες αν μου αρέσκουν τα paediatrics…!)

Σκέφτου ότι τζείντο σκατούι που έφκαλες που το σιήστο σου indeed εμπεριέχει ούλλη τη σοφία τζαι τα γονίδια που μας εδώκαν οι προγόνοι μας για να μάθει να μιλά να σηκώνετε να κάμνει κκόπι-πέιστ τζείνα που θωρεί τζαι ακούει!

Εν νεν απλά awe-some ?

Τζαι τζείντα σκατούθκια μες τες θερμοκοιτιδες εν τέλια εξωγηνούθκια!

Ξέρω το εν μεγάλη η ιστορία αλλά αξίζει να την δκιαβάσετε…για να δείτε ότι τούντα πράμτα εν συμβαίνουν μόνο σε βιβλία με φανταστικό περιεχόμενο τζαι προπαντώς ότι υπάρχει ζωή πάντα πάντα πάντα πάντα μετά που άθλια γεγονότα (αν δεν επέθανες δατ ις).

• • 
    Kate Kellaway
  • The Observer, Sunday 20 June 2010
  • Article history

Mohammad Razai, photographed in the grounds of St Edmund’s College, Cambridge on 4 June 2010. Photograph: Karen Robinson for the Observer

Αδικεί τον η φωτογραφία η αλήθκεια…

Afghanistan exists like a parallel universe – even if we have no connection with the country, no family member fighting there, it is part of our collective consciousness, uncomfortably ubiquitous, its destiny caught up with our own. The most recent headline about the relationship between the two countries is especially troubling because it appears to mark a change in the UK’s attitude towards the most vulnerable Afghanis: unaccompanied child asylum seekers. There are 4,200 unaccompanied child asylum seekers in Britain and of these, the majority are from Afghanistan. Many of these children are in the care of our social services. That this is a burden on the UK is a point that hardly needs labouring. But is the UK Border Agency’s proposed solution – a £4m “reintegration” centre in Kabul – a benign intervention? Or is this a self-interested move, a return-to-sender calculation that will treat children like unwanted livestock? Statistics dominate the story: it is reported that the UK is now likely to deport “over 100 Afghani minors” every year. But there is no safety in numbers. The statistics shield us from the people they represent. It becomes hard to picture individual children or to imagine the journey each unaccompanied child from Afghanistan will have had to make before asking for asylum in the UK.

Ten years ago, 5,500 Afghani refugees applied for political asylum here. Mohammad Razai was one of them. His story is not symbolic. It is not intended to flesh out an argument. It is unique. Nor is it, in any ordinary sense, a cautionary tale – except in this single way: it is a reminder that we should never prejudge or suppose we know who we are talking about when we generalise about Afghani refugees.

Mohammad arrived in Dover, aged 15, accompanied by his younger cousin. He had no documents – just a bundle of clothes, in a cheap bag, purchased in Pakistan. He spoke almost no English. I imagine he must have looked then much as he does now: fine-featured, with black eyes that shine with intelligence and delicate hands. But I meet him – he is 24 – at St Edmund’s College, Cambridge, on a nonchalant spring morning, and Mohammad, who is studying here, is about to graduate in pre-clinical medicine. His journey has been extraordinary.

He shows me into a quiet room, overlooking the college gardens. And he starts to tell me a story that cannot be tidied into a paragraph or even completely poured out in the hours that follow. As he talks, the room is still and peaceful and, by the end, I feel wrung out merely from listening, trying to travel vicariously with him, to imagine his life as it was. Mohammad grew up in Kabul, city of snowcapped mountains and kites (as Khaled Hosseini’s novel, The Kite Runner, has made common knowledge). The family house was grand and his father’s study filled with Persian poetry: Rumi, Hafiz, Ferdowsi. Mohammad remembers the poetry and the kites too – each one homemade, customised – as personal as a signature: “From the courtyard, I could see a sea of kites – giant and brilliantly coloured against a blue sky. I was surrounded by this beauty… but I was not allowed to fly a kite myself…” Why not, I ask.

And at this point, as if he needs to pull his own story back – like grounding a kite to relaunch it – he explains that he is a Hazara (like Hassan, hero of Hosseini’s novel) from the country’s third largest – persecuted – ethnic group. “Hazara was like a swear word,” he says. And there was more to it. In a cold winter month, in 1986, when Mohammad was a baby, his father was arrested as a “feudal bourgeois” in opposition to the Marxist government. Swiftly afterwards, Mohammad and his mother were also imprisoned (to put extra pressure on Mohammad’s father). Naturally, Mohammad – who was only a few months old – has no memory of this time but his mother has told him all about it. She has described the cold and the sounds: “The screams of torture and the coughs of my father because he was close – we were on the same corridor – and he wanted to reassure her of his presence.”

Before Mohammad’s mother was released, she was invited by a “prison lady” to see his father. She did not know it was the last chance she would ever have. Mohammad wants it to be understood that she was young – only 20 – and illiterate (nowadays, she describes her illiteracy, metaphorically, as being “blind”). She had been married to his father for just over a year. She declined. “She did not want him to see her in the state she was in.” It was a decision she has regretted ever since. “The experience of prison was devastating for her – it affected the rest of her life.” What’s more, three uncles and two maternal uncles were arrested at the same time. “She lost all the people closest to her.”

In the months that followed, she received a handful of letters, written on tissue paper, from her husband (now in Pul-e-Charkhi, a huge prison to the east of Kabul) – cherished proof of their possible future. But then, eight months after he had been imprisoned, a letter showed up on suspicious stationery. She wondered why it had such a superior look but, of course, could not read it. As with earlier letters, it had to be translated by literate male relatives. And their instinct was to protect her, no matter how false the hope they passed on. Long after others knew the worst, his mother would continue to assert: “Once this government goes away, the prison doors will open and he will come – not only my husband but everyone I have lost.”

Mohammad saw the letter – his father’s last – for the first time on a recent trip back to Afghanistan. “These were his exact words: ‘I am preparing for execution but I don’t know when this time will come. I ask the whole family to look after Deljan [my mother's name] because I have not been able to fulfil her dream of being a family.”‘ Mohammad’s voice is unsteady as he recalls the wording and his eyes shine with unshed tears. But he is so glad of the letter’s existence because, growing up, he sometimes felt “abandoned”. Here was the longed-for evidence that his father cared. The letter even “mentioned my name”.

There seems to have been no single moment at which his mother realised his father was dead – it was more a long drawn-out realisation. His mother was “not really coping”; she fell into a “severe depression”. And there was material deprivation too. Mohammad’s father was a successful businessman but the family-owned flourmill had been confiscated by the Marxist government after his arrest and the house put under surveillance (anti-Russian material had been found within it).

Mohammad’s mother was told she was obliged to marry his uncle – for the sake of convention. She was reluctant but complied for her son’s good. “She became really protective of me… her concern was for me more than for her own life.” If she had refused to marry, Mohammad would have had to be sent out to work. “I would have had no future. And it would have been difficult for her, in a sense, to lose me as well.”

In the early 90s, after the Russian regime collapsed, the family escaped to Pakistan for nine months. When they returned, they found their home destroyed in the civil war and its contents looted. Nonetheless, in 1995, they were cautiously optimistic: the confiscated flourmill was returned. They felt everything would “settle down”. That hope was short-lived. In 1996, the Taliban took over Kabul and this was “worse than the communist period or the civil war. Things started to go badly wrong for my family”. Mohammad’s brother (from his father’s first marriage) was taken several times by the Taliban and fled the country.

Being a Hazara became more hazardous than ever. “The Taliban is made up mainly of Sunni Muslims who argue that Shia Hazaras are not Muslims and that killing them is completely OK.” It was a war “on religion, ethnicity, identity. Psychological persecution and discrimination were part of my normal life.”

There was another “terrifying” reason why Mohammad was not allowed out of the house: sexual abuse. Everyone knew stories about young boys abducted by the Taliban. “I was locked indoors, I was not allowed out.” It is hard to imagine what that captivity in his own house must have been like – the cabin fever for a teenage boy. All he did was read. He knew not to rebel. It was not merely fear holding him back, it was imagining the “shame” abduction would bring to his family. A neighbour warned: “You are a handsome young boy. Be careful… don’t stand outside your home. I hear things.” He did not tell his mother what she had said. But he understood her well enough.

It was in 2000 that the family received the terrible news that brought them to crisis point. Another of Mohammad’s uncles had been savagely beaten and murdered in prison. Mohammad’s mother summoned him and his 14-year-old cousin – Ali – and told them that, with the help of a “trusted, sympathetic, non-Hazara friend” of Mohammad’s father, an escape from the country had been arranged. Mohammad assumed Pakistan to be their destination. England was not mentioned. The truth is, his mother did not know where he was going. This was an act of faith for her and, for Mohammad, a journey into the unknown. In one sense, he was “excited”. He “couldn’t wait to get away” from a country that had become a prison. But he was parting from his mother. And although she was full of reassurances, they both knew they might never see each other again.

“It was very early in the morning and still dark when we left Kabul. My mother was crying – and I left in a state that was difficult for her to see. I had to wear a burqa. The worst thing you could do in a male-dominated, macho culture was to disguise yourself as a woman. I felt utter shame. I was sweating under this thing, it was summer and I feared discovery.” It was an abnormal, mortifying charade – and to say goodbye must have seemed the most unreal thing of all.

Mohammad and his cousin (also burqa-clad) crossed the border into Pakistan without hitch. In Karachi, they were given forged passports. “These had our pictures but were not Afghani passports. I could not read them.” Their father’s friend then introduced them to a new intermediary, calling him their “kaka” (uncle). And it was at this point that Mohammad asked the question that was to become his refrain. When not asking others, he was putting it – in panic – to himself. “Did my mother and uncle know about this? We weren’t told this would happen.”

Mohammad had never been in an aeroplane and admits that he was unprepared for flying. He and his cousin had no idea where they were going or whether the “uncle” could be trusted. They flew from Karachi to Vienna and there – for reasons Mohammad still cannot explain – the uncle took their passports and disappeared, just as they were queuing to go through immigration. Distraught, they searched the airport for him – and were stopped by the police. Because they were without documents, they were taken to a Viennese refugee camp. Then, after four days, the “uncle” mysteriously showed up again with new, freshly forged passports and they travelled on to France and, by ferry, to Dover.

“We thought: this journey is going to continue for ever. We had travelled miles and miles by aeroplane and ship. We wondered: will we ever see our family again? I mean, we had come so far and were so removed from the life we knew – we wondered what was going to happen…”

The answer to that question was not what Mohammad was fearfully anticipating. Dover came as a surprise. “The immigration officer spoke to me in a different way to that I had experienced in Vienna and Pakistan. He was considerate, careful and kind. He lifted my anxiety and my fear that we would be on the streets in England.” They were taken into the custody of a social worker, Ted, a bit of a joker but “such a good man” that he quickly won Mohammad’s cousin’s trust. Yet Mohammad, as the elder boy, remained cautious.

 

In what follows, Mohammad gives almost no names – although there is much anonymous celebration (it is social services policy not to champion individuals). Let us hope the people he describes are reading this. First, the foster family in Dover. “When I saw this woman [his foster mother], she made us so welcome. I wondered how a human being could be capable of welcoming a stranger like this. I was not used to it. It opened a new world for me, a culture in which a child can be respected and valued as a human being.” He sounds so incredulous that it is my turn to have tears in my eyes. “I was someone who could barely speak English, someone they had never met and they welcomed me into their own family home, where they lived and ate and slept. It transformed my world of anxiety.”

His first foster mother was a teacher. Her husband worked at home in the basement of the house. “He would leave the living room door open so he could hear us and make sure we were OK. He looked after us as if he had known us for a long time.” Mohammad remembers his bedroom in that first house. “I remember opening the window and looking into that Dover garden – it was so tranquil.”

A second foster home – further evidence of the kindness of strangers – followed in Broadstairs. A benevolent Iranian interpreter was found, who astonished Mohammad by asking him what he needed. Then came a greater marvel. The social services tracked down his brother (also, confusingly, called Mohammad), who could have been anywhere in the world – but was in London. Soon, he was on the end of the phone, ringing Broadstairs. Mohammad describes the moment when he heard his brother’s voice in one word: “fantastic”. The next step was obvious: to reunite the brothers in the same foster home in London.”

It is at this point that an “amazing” and “life-transforming” social worker enters the frame. And I am particularly sorry she has to be nameless at a time when social workers are so often in the dock. “She got me into Compton High and Sports College [in Northolt, west London]. She called people and was “really, really pushy. She would say: ‘No, this is not good enough.”‘

The school itself, by ordinary standards, was not good enough either – a failing comprehensive (it has since become the West London Academy). But Mohammad has not a word to say against it. He was tremendously helped there by his head of year, a maths teacher, Ben Samuel (one of the few characters in the narrative granted a name), who “found me a desktop computer”. Samuel arranged for him to sit an ICT GNVQ exam, against the advice of the ICT teacher. Mohammad says: “I put my heart and soul into it and, to my own shock and surprise, got a distinction.” It was his first success – and he went on to complete his GCSEs in an intensive, single year.

How on earth did he manage to learn English so fast? Was it survival instinct? He agrees that it was but it seems to have had more to do with his uncommon drive and attitude towards work. “My whole life is shaped by the thought that I have to succeed. Work is the only thing – it means life. I have been told I am unworthy because I am a Hazara – I have to prove that I am good enough.”

After going on to Uxbridge College to sit his A-levels, he dreamed of Cambridge but was advised that it would be “too demanding”. So he went to University College London, where he read anatomy and developmental biology. In his third year, he raised the matter again with his supervisor who said: “I will support you in every way I can. I will write references. I think you will be good for Cambridge.” When he heard he had got in, he was “ecstatic”.

With the same zeal with which he got there in the first place, Mohammad is now throwing himself into undergraduate life. “Studying a subject I absolutely love at Cambridge is still quite surreal,” he says. But he loves the place and says “the most fantastic people in my life I have met at Cambridge”. He has become an ambassador for the university, encouraging pupils from state schools to apply. He has also taken up rowing from scratch (progressing from novice crew to men’s second division). He loves reciting poetry (he has TS Eliot’s “The Love Song of J Alfred Prufrock” off by heart). And Persian poets continue to be a solace to him. I ask him to recite a line that helped him through his life and he does – beautifully. It is by Hafiz, his father’s favourite poet, and he translates it: A message has arrived to say that the days of sorrow will not last./What happened in the past did not last for ever./And nor will what is in the present last for ever either.

What of his own days of sorrow? Does he feel as if he is looking through the wrong end of a telescope when he thinks of the life he left behind? He laughs in recognition at the thought of the telescope – his life in Kabul is at such a distance. It is his dearest wish now that his mother will be granted a visa and come to Cambridge to see him graduate later this year. When Mohammad first told his mother he had got into Cambridge, it did not mean much to her. What she wanted to know was: “Are you happy?” When he said he was, she said: “Then I am happier than happy.”

What does Mohammad make of the proposed “reintegration” centre in Kabul that will deport Mohammads of the future? He feels that we should heed the concerns of the Refugee Council and Human Rights Watch and adds: “I hope that the most cherished values of this country namely respect for human life, protecting the vulnerable and those at risk – particularly children – are not compromised.”

Mohammad, who became a British citizen two years ago, declares: “I love this country. I feel part of British society. And while I have huge admiration and respect for my own people, I cannot imagine myself owing so much to the UK and not being here in the future.” He says: “I really want to do something useful, to do some good in the world. I want to show people that asylum seekers are human beings with the same feelings, ambitions and dreams as everyone else. People don’t seek asylum unless they have to – leaving home, family and friends and embarking on a journey to the unknown under difficult and dangerous conditions is not easy. I have heard people say asylum seekers are criminal parasites and some even call them ‘a threat to our future’, but I hope people realise that asylum seekers want to be active, responsible and self-reliant members of society and that demonisation is not helpful.”

Mohammad has been accepted to stay on to do the clinical course at Cambridge. His eventual dream is to become a paediatrician. He has already signed up to work for the International Red Cross and would like to help children. Nearer to home, he tries to be encouraging to his cousin, with whom he is still close. What became of Ali? “He is well and happy and living in west London – although he dropped out of college – something he regrets a lot.”

He finds it hard to talk about what is happening in Afghanistan now. A few weeks ago, he saw a photograph of an orphaned Afghani girl. She was “looking into the distance, terrified and weak, yet clinging on to life. It reminded me of being her age, clutching my mother’s hand, burying my face in her violet pleated burqa, as the tanks roared through the streets of Kabul. I remember those shrill rockets, the rattle of bullets disturbing the quietness of the night, the cries for help and the helplessness.”

Mohammad is a peaceful, gentle person (he voted Green at the election) who does not see war as a solution. “Talibanism is a twisted belief that thrives on material and intellectual poverty. They cannot be defeated militarily – war is not a solution and never has been. I hope the decision-makers realise this soon and save the lives of Afghan civilians and British soldiers. More boots on the ground won’t help and will exacerbate an already precarious situation.” He hopes, instead, that efforts can be made to “strengthen civic society and create opportunities for young people”.

It is a sentiment with which his old teacher, Ben Samuel, would agree. It wasn’t hard to find him. He left Compton High and Sports College a year after lending Mohammad the desktop computer. He knew nothing of his former pupil’s success. When he heard, he was elated. “Mohammad conducted himself in such a polite, mature way. He was so modest and meek – the sort of person you would do anything in the world for. You wanted to go the extra mile for him. This is the best news I have ever heard.” And then – as I gathered later – he went into his next class (with its fair share of asylum seekers) and told them: “We are not going to do any maths today. Listen, I want to tell you a wonderful story….”

Timeline:

Δεκέβρης 2005: το πρώτο μου ταξίδι στην Αγγλία…για το πρώτο μου εβερ interview…στο Cambridge (έσιει γυρίσματα ο τζαιρός…!). Μετά επήαμε για 2-3 μέρες Λονδίνο τζαι επήα για πρώτη φορά Oxford St. Σε ένα Currys εγόρασα το πρώτο μου Ipod…30gb τζείντο πασιή τοππάκι. 

Ιούνης 2009 : μετά που το asus μου άφηκεν με στα κρύα του λουτρού το περασμένο νιόβρη τζαι είχα εναν κωλοHP ώσπου να σαστεί το asus μου επήρα την απόφαση να πιάσω μακπουκ μιας τζαι ίσιεν 14% έχπωση για φοιτητές. Όπως ήταν η στερλίνα -ευρώ τζείντο τζαιρό βασικά με 400 κυπριακές λίρες εγόρασα macbook pro 13″. 

χτύπα ξύλο έσιει που τότε δεν έχασε τίποτε η απόδοση του.

Μάης 2010: Θυμάστε το ipod μου…μια μέρα απλά εν άννοιεν! Επήα στο apple store στο cambridge τζαι με 40 λίρες εφέραν μου άλλο το ίδιο (εγώ έθελα το μαύρο πασιή 30gb ipod μιας τζαι ταιρκάζει με το σύρμα που έχω μες το αυτοκίνητο στη κύπρο). Κλάμα και συγκίνηση που έθαψα το ipod μου που με εσυνόδεψε σε άπειρα ταξίδκια και μαύρες/άσπρες περιόδους της ζωής μου.

Αλλά επειδή δεν είμαι θύμα του μάρκετινκ έπαιξα το κουλ τζαι είμαι έναν λέσιη και δεν έπιασα ποττέ iphone. Για 2 χρόνια είχα ένα palm pre που η αλήθκια εν μου έκαμε ποττέ πρόβλημα αλλά δεν ίσιεν ούτε 1 application…! 

Έτσι επήρα την απόφαση να πιάσω το 5 …αλλά τελικά ήρτε 4S. 

Εχτές ήταν το release date. Εξύπνησα, επερπάτησα 35 λεπτά. Επήα εστάθηκα queue μιαν ώρα στην 02 τζαι εκ τοτε είμαι proud iphone owner.  Ήδη είδα διαφορά.

Είναι το ultimate learning tool για μένα. Μαθαίνω on the go. Eχτες στο lecture, ανάμεσα στα cookies τζαι πίτσα που εφαουσιάζαμε στες πίσω θέσεις με τον pc έκαμνα ultrafast browsing τζαι έβρικα οτι είχα απορία right there and then. Εν έκοψα πίσω επειδή εσκέφτουμουν 2000 ώρες ‘μα ίντα που εν τούτο που μας είπεν τωρά???’

Αν πιάσω distinction στο path να ξέρετε…εν το iphone  που φταίει! 

1. Μισώ μισώ το σαφάρι. αλλά χάτε…

2. Πλις πέτε μου ότι εσιει τρόπο να κατεβάσω pdfs 

the clap is back and it's the end of GUM and ID

νιώθω την υπερκόπωση να ρκετε τες 23 του Οκτώβρη.

Μετά που τζείντην μέρα…χαλαρά (όσο γίνεται δηλαδή).

ΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜ

τέζα.

Mia eugeniki prosfora tis Jojo.

Στο πασίγνωστο πλέον πείραμα ΟPERA, μια δέσμη νετρίνων -σωματιδίων σχεδόν χωρίς μάζα που σπάνια αλληλεπιδρούν με την κανονική ύλη- διένυσε την απόσταση από τα εργαστήρια του CERN, στα σύνορα Γαλλίας-Ελβετίας, μέχρι το ιταλικό Εθνικό Εργαστήριο του Γκραν Σάσο, μια απόσταση 731 χιλιομέτρων.

Τα νετρίνα ολοκλήρωσαν το ταξίδι 60 νανοδευτερόλεπτα πιο γρήγορα από το φως, ανακοίνωσαν ενθουσιασμένοι οι ερευνητές, επισημαίνοντας ότι οι παρατηρήσεις τους έχουν τυπική απόκκλιση ίση με 6. Στη σωματιδιακή φυσική, τα συμπεράσματα με τυπική απόκλιση 5 και πάνω θεωρούνται γενικά αξιόπιστα.

Από την ανακοίνωση της ομάδας OPERA στις 22 Σεπτεμβρίου, αναφέρει το Nature.com, περισσότερα από 30 άρθρα που επιχειρούν να εξηγήσουν τις παρατηρήσεις με διαφορετικό τρόπο έχουν αναρτηθεί στην ηλεκτρονική υπηρεσία προέκδοσης ArXiv.org.

H πρώτη από αυτές τις δημοσιεύεσεις αναρτήθηκε μόλις στις 28 Σεπτεμβρίου από τον Κάρλο Κοντάλντι του Imperial College στο Λονδίνο.

Ο Κοντάλντι παραδέχεται τώρα ότι ορισμένες από τις υποθέσεις στις οποίες βασίστηκε δεν ευσταθούν. Επιμένει όμως ότι το τελικό του συμπέρασμα μπορεί να ισχύει.

Ο ερευνητής εκτιμά ότι η χρονομέτρηση των νετρίνων ήταν λανθασμένη επειδή δεν συνεκτίμησε ένα φαινόμενο που προβλέπει η Γενική Σχετικότητα του Αϊνστάιν: ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα όταν η δύναμη της βαρύτητας αυξάνεται.

_________

κοπέλλες…ο Κοντάλντι έκαμνε μου μάθημα όταν ήμουν Ιμπίριαλ…τζαι ήταν τόσον χοτττττ τςςςς που εφέρναμε τες μαθηματικές να τον θαυμάσουν! true story.

έσιει κάτι πράσινα τέλεια ματούθκια τζαι σέξυ φωνή…ο λορτ!

Φυσικά η στατιστική που μας έκαμνε ήταν το definition του αντικαυλωτικού.

i <3 imperial.

Mana mou epe8anen o Steve Jobs…

Twra prepei na shinosoun lires gia cancer research.

Pancreatic cancer is notorious.

Einai afton pou leme insidious.

Mian imera 3ypnas je eisai jitrinos je paeis nosokomeio na sou poun tin lipiteri.

Kamnoun kati trials dame me kati combinations farmakwn alla who knows!

RIP.

To iphone 5 telika pote 8a fkei? Na piasw to 4s telika?

(gia na alavrynei to post)

Έτο αν δεν με πιστεύκετε!

Ακούω Διάφανα Κρίνα, πίνω φραπέ τζαι δουλεύκω για deadline αύριο. Ο εγκέφαλος μου πραγματικά έχει συγχιστεί, νομίζω ότι εν καλοτζαίρι τζαι δκιεβάζω για εξετάσεις έναν πράμα…αλλά στη φάση που ακόμα όλα είναι pleasant τζαι εν άρκεψεν το πανικοβαλσιμο (?)

]

Δέτε ήλιο τζαι κακό, δέτε ότι που τ αλήθκεια έκαμα φραπέ. Κάθε χρόνο φκάλλω φωτογραφίες τα πρώτα φραπέ της ακαδημαΐκής χρονιάς τζαι συνήθως εν απρίλη αλλά φέτος εσπασαμε κάθε ρεκόρ!

God bless global warming!

In any case…i will be postering my case report at this

Lamest title ever αλόπως για conference…Εμείς το δικό μας που ελπίζω να καταφέρουμε να κάμουμε το Φλεβάρη θα έχει σαφώς ανώτερο και σοβαρό τίτλο…Cambridge Clinical Neurosciences Symposium. Δηλαδή αλλο λλίο να πιστέψω ότι κάμνουμε τζαι κάτι ουάου.

Περιττό να σας πω ότι πάλε έπηξα της δουλειάς…

Μέσα σε 1 βδομάδα βασικα τί έκαμα.

Α. 16/17/18 Σεπτεβρίου : Επισκέφτηκα για ακόμα μία φορα τη πόλη του Ρομπέν των Δασών ακα Νόττιγχαμ δια τα 24ρτα γενέθλια μίας εκ των φιλενάδων. Με την φιλενάς τούτη εμεγαλώσαμε, εσυγκατοικήσαμε, εμαλλώσαμε, ενευριάσαμε, εγελάσαμε και ίσως είναι ο άνθρωπος που με είδε στες πιο psychotic – vulnerable στιγμές. Με λλία λόγια άνετα παίρνει τον τίτλο της επίβυζις φίλης. Επήαμε bars, brunch, vegan dinner, cookie-munch sessions και μέσα σε 3 μέρες έβαλα 3 κιλά. Το διαμέρισμα της βλέπει το skyline του Νοττς και είναι χάρμα οφθαλμών. Επίσης βοηθά το γεγονός ότι είναι μοτέρνο διαμέρσιμα και δεν μας έπιαεν η φαγούρα τζε τες δκυο (έχουμε αλλεργία στες κλαδωτές τριανταφυλλένιες κουρτίνες…).

B. Πέμτη 22 : Εκατέβηκα για day trip Λονδίνο. Επήαμε με την Μαριγούλλα στο Claridges για afternoon tea. Ναι, i know, δεν είμαι γόνος πλουσίων Λευκωσιατών από τζάκι αλλά ..αλλά έσιει τζαιρό που έθελα να πάω απλά ποττέ δεν το υλοποιήσα. Μια φορά ‘traditional’ afternoon tea session in a grand hotel δεν βλάπτει. Εδωκαμε που 40 λίρες για το τσάι. Φυσικά δεν ήταν τζαι ό,τι τσάι. Σαντουιτσιούδκια / σκόουνς με clotted cream and jam / pastries …all you can eat φάση! Επιβάλλετε να πάρω τη μάνα μου αλλά αν θα την πάρω θα πάμε στο Ritz για στο Dorchester για στο Connaught (αν ξέρει κανένας τίποτε καλλίτερο do tell). A τζαι άσε που αθθυμίθηκα ΠΑΛΕ πόσο λατρεύω το Λονδίνο τζαι πόσο μου αρέσκει να παρπατώ στα δρομούδκια πίσω που τα high streets (πόθθεν νομίζεις εφκήκεν το RoAm xaaaa xaaa???? ).

Εδοκίμασα 2 τσάγια το ένα ήταν κάτι με ginger and plum πολλά κότζινο και citrus τζαι το δεύτερο ήταν το ‘μάρκο πόλο’ που τάχα ίσιεν ξερω-γω ποσα spices (but it was a black tea ) τζαι ουσιαστικά έπια το γιατί είπε μου ο σερβιτόρος ότι το jam για τα scones εν ‘infused’ με τούντο μάρκο πόλο. I know…εκάμαμεν επιστήμη το τσάι! Τα πάντα μπορούν να γίνουν επιστήμη αν έσιει ανθρώπους αρκετά πορωμένους να τα κουκκουφίσουν.

Τζαι το ΣΚ που επέρασε έμεινα Κέιμ-πριτςςς την Π όπου επέρασα φανταστικά στο νέο σπίτι του pc με τραχανά / γερμανικό uno (we are losers i know) και καλή παρέα.

Το ΣΚ εκατέβηκα Colchester γιατί ήρταν οι ππέρεντς με την σιστααα να την βοηθήσουν στο μετακόμισμα. Ήβρεν έναν ωραίο σπιτούι σχετικά με τες συμφοιτήτριες/φιλενάδες της…Έκαμα τον ταξιτζή 2 μέρες αλλά τουλάχιστον εν εκουβάλησα. Μόνον έτριψα πάγκους κουζίνας τζαι εσυγίρισα κουζινικά, τζαι έκαμα τζαι λλίη χούβερ…

Σο ναι τωρά βουράω τζαι δεν συφτανάω…!

Thearaaa!

Auton exw na pw kai enan euxaristw sta pelloplasmata tou imperial pou me kratoun enimeri gia ola osa diadramatizonte ston kypriako xoro tou 8eamatos.

Σήμερα όμως ήμουν στο θάλαμο. Ενώ ούλλα στην ογκολογία γίνουνται σε outpatient setting (εξωτερικά ιατρεία ?!) στο θάλαμο εν όσοι έχουν complications i.e. hardcore monitoring / therapy needed.

Τζαι απλά επήα τάχα να μιλήσω σε λλίους ασθενείς. Ο ένας είπε μου απλά τζαι όμορφα ” im sorry i don’t feel like talking about it. im having a rough time”. Fair enough, ούτε γω θα χα όρεξη να μου μιλήσω αν δεν είχα μαλλί τζαι έλειπε το μισό μου πόδι. (γι αυτό άμαν σας στέλλω στο facebook ευχές για τα γενέθλια σας τζαι λαλώ σας μόνο ‘υγεία σου χομαι πούλλε μου’ ξανασκεφτείτε το).

Μετά επήα σε έναν που ήταν πολλά αλλού τζαι εν επολλομπορούσε να μιλήσει ( call me glioblastoma i.e. brain tumour) τζαι έτσι ερωτούσα την γεναίκα του για το πως εξελίχθηκεν η όλη φάση τζαι κτλ. Νομίζω το μόνο καλό που κάμνουν οι ‘hello i am a medical student. is it ok if i talk to you why you’re in the hospital?” εν άμαν μιλούν με συγκενείς που εν αγχωμένοι /θέλουν παρέα ή όταν ο ασθενής εν καλά τζαι βαρκέτε τζαι θέλει παρέα σαν πίνει το τσάι του. Τέσπα είπε μου ίντα που γινε η γεναίκα του τζαι απλά εν είχα λόγια να της πω πίσω τζαι εν ένιωσα ότι έθελα να μάθω τζαι 10000 πράματα. Μιαν ημέρα είσαι καλά τζαι την άλλη λείπει κομμάτι του πρόσθιου λοβού σου (εαν το ήβρα χωρίς βοήθεια στα ελληνικά είμαι μια θεά τέλος – ουυυ τελικα εν μετωπιαίος λοβός). Ναι την άλλη μέρα να λείπει ενα κομμάτι του μετωπιαίου σου λοβού τζαι να τζείζει τζαι νάκκο του broca σου το gbm δεν λέει. Τζαι εμπην η consultant μέσα για το ward round τζαι απλά εν ίσιε τζαι πολλά πράματα να κάμει / σάσει / σκεφτεί εχτός που να καρτερά για MRI. Tightness tightness tightness. Αλλά για πρώτη φορά είδα consultant να τζίζει αρρώστου χωρίς ναν απλά εναν μηχανικό άτζισμα επειδή σε κάποιο κωλο-textbook είπεν ότι οι ανθρώποι κάμνουν respond καλλίτερα άμαν τους τζίσεις.

Μετά επήα τζαι είδα τον τούντον τύπο

http://www.itv.com/anglia/cancer-nhs-lottery99788/

(τζαι τωρά εθυμήθηκα ότι τον είχα ξαναδεί παλια στην TV)

είπε μου ούλλην την ιστορία που την αρκή τζαι για τα λεφτά, για το τι σημαίνει inoperable τζαι τέλος για τούντο sirtex που πρέπει να βρω να το δκιεβάσω. Αλλά ο άνθρωπος εν 2 χρόνια πιο μεγάλος που το παπά μου τζαι ούτε σημείο ούτε σύπτομα εν του δωκε το αδενοκαρκίνωμα που εκουβάλαν. Λάβλι εν νεν?

Γι ‘αυτό αγαπητοί μου αναγνώστες….

ξέρετε τι θα πω. Πάνω απ όλα υγεία τζαι τα spending cuts  δεν πρέπει να τζίσουν των λεφτών που παν για research.

Επίσης you hold on to the next day cos you never know what will be there.

You don’t paint it black έστω τζαι αν νεν το αγαπημένο σου τραούδι των rolling stones.

Επίσης συνεχίζεις να ζεις χωρίς έννοια γιατί εν πολλά τα variables μπάμπη μου για να τα ελεγξεις (for us control freaks out there).

Και επίσης το brainwashing των media για το καρκίνο εν πολλά effective. Ας πούμε είδα ανθρώπους σε 100 φορές σιηρόττερη κλινική κατασταση που τούτους σήμερα, που εν έσιει καν κάτι που να μπορεί να ελαφρύνει τα συμπτώματα (όι να θεραπεύσει θέμας)  {call me pulmonary fibrosis/hypertension} εχτός που μεταμόσχευση (and lets not discuss about that) τζαι εν εσκέφτηκα “ου γαμώτο ίντα που εν τούντο κακό…κρίμα ….εκόπην μου η όρεξη” αλλά σήμερα εσκέφτουμουν θέμας σαν μου μιλούσαν το ίντα άκυρα πράματα μπορούν να συμβούν. Αλλά που την άλλην μάλλον εν τα στατιστικά που το κάμνουν τούτο. Πόσοι ανθρώποι παθαίνουν idiopathic pulmonary hypertension τζαι πόσοι παθαίνουν έναν τύπο καρκίνου που εν άσιημος( and let’s not even try and interpret ασιημος).

Τζαι στο τέλος σαν έρκουμου σπίτι απλά ήρτεν μου πόσο σκατοματαιόδοξοι εν τούτοι οι πουστογιατροί. Πότε σταματάς να προσπαθείς τζαι να θέλεις να τζυλάς το αμαξούιν (που πάει παρακατω)?

Και αυτό είναι το φιλοσοφικό ποστ για το μήνα Σεπτέβριο. Ευχαριστώ.

ps: ο καθηγητής μας τωρά της ογκολογίας εν κοπέλλιιιιιιιι τζαι κάμνει μας καψόνια αλλά ι λαβ ιτ χαχα. Εν γίνεται να πίνουμε τίποτε μπροστά του, εν γίνεται να χασμουρκούμαστε, εν γίνεται να παίζουμε με τη πέννα ή ό,τι άλλο / αν αρκήσουμε κλίει την πόρτα τζαι εν μπαινεις ποττέ μέσα / primary school rules when it comes to answering questions i.e. you only answer if your name preceeds or follows the questions.

Πριν λλίο επιασα εναν ήμειλ που βασικα μου ελαλούσεν ότι θα κάμνω neuroanatomy supervisions στο κολλέγιο μου.

Τούτο σημαίνει ότι τα chances μου για να με πιαν σε ακαδημαϊκό πρόγραμμα μετά αυξηθήκαν κατακόρυφα.

Τζερνώ μπύρες αλλά πρώτα πρεπει να αγχωθώ ότι πρέπει να μάθω ούλλο το neuroanatomy je physiology πόξω.

Πάι.

May the force be with us!

(πρεπει να ετοιμάσω essay titles, mcqs, posters, videos, podcasts τζαι να τους κάμω ούλλους να πκιαν 100%. I can do this, i can do this!)

Αυτή τη βδομάδα τελειώνει το πρώτο μου clinical attachment.

Η ομάδα που ήμουν μαζί της ήταν absolutely καταπληχχχτική!

Ήδη εκάμαμε 2 ππάρτι τζαι γενικά εν εμπλέκετουν κανένας μες τα πόδκια του άλλου, ούτε επήαν να ‘κλέψουν’ ασθενείς τζαι γενικά ήταν πολλά συνεργάσιμοι με τα χειρουργεία κτλ. Εταιρκάσαμε τζαι στο clinical environment αλλά τζαι στο social part. Εψές ίσιεν drinking games όπου το σιηρόττερο που μου έτυχε ήταν να γλωσσοφιληθούμε με έναν εκ των νέων συμμαθητών (ας πούμε θα μπορούσαν να με βάλουν να κάμω κάτι μες το νοσοκομείο με κανα κονσάλταντ). Τζαι άσε που το μόνο εστιατόρειο στο χωρκό του νοσοκομείου εν έναν εξαιρετικότατο κινέζικο. Νομίζω πρέπει σε ένα τρίμηνο να πάμε να γιορτάσουμε τζιαμέ ένα reunion.

Επίσης ανακάλυψα ότι το σιηρόττερο drinking game εν το fuck the dealer αν είσαι φυσικά ο dealer.

Εμείναν μου 2 μέρες για το τέλος του cardio/respiratory attachment τζαι μπορώ να πω έμαθα 100000 πράματα για κάρτιο τζαι τίποτε για resp.

Για τζείντο case report κουντώ να βρω πληροφορίες αλλα οι μισοί επήαν διακοπές μπλα μπλα πλααααα. Βούριστρα.

Με το νέο σπιτάκι όλα καλάααα-α-α-αααα που λέει και ο σακης. Ήρτεν τζαι η συγκάτοικος τζαι καθούμαστε στο καναπέ τζαι αποβλακωνούμαστε πας την τηλεόραση (sooo goooooooooooooddd).

Το μόνο που εν μου αρέσκει που τη νέα ρουτίνα εν το ότι ξυπνω που η ώρα 7:30 τζαι τεζαρίσκω ως τες 12! Αλλά φαντάζουμαι ότι αν μου γίνει συνήθειο μπορεί να μου φκει τζαι σε καλό. Τζαι τρωω κάθε μέρα breakfast. Aπίστευτο!

Τhings to buy:

1. Nargile

2. A coca cola metal sign

Extes epia pizza pou ton Mr Chippy je itan actually kali. Anoi3a mian Carling je ekatsa na dw true blood. Areskei mou tes Paraskeves na me moni sto saloni me junk food je tileorasi. Telos tis vtomadas, 8elw enan cool-down event. Fysika ginete kalitero an pojimi8eis pas to kanape.

Tespa simera pou einai to S 8a paw gia birthday party neou simma8iti pou tous 5etis. Polla sympa8itikos, kai einai auto pou 8a elegame charismatikos. Humor, e3ypnada je sxetika wraios. Llion loud gia ta gousta mou omws. To go clubbing or not to go clubbing later on? Varkoume to clubbing , je epia je tin perasmeni vdomada. An paw 2 fores synexomenes 8a arke4w na agxonoume gia personality disorder. Je ase pou en na 8elw misawro perpatima kai gia na rtw pisw spiti i wra 2 to prwi. Which reminds me oti prepei na piasw to podilato mou pou to collegio.

Avrio 8a paw picninc sto kipo tou kollegiou me tes syn-kollegies mou pou eshiei na tes dw oulles mazi alopws 2 mines. Eukairia na syrw je to podilato mes to autokinito. En mporw na pw oti efyrtika na tes dw alla i ali8keia en oti kamnun me na gelw polla ores ores. Alla eshiei mian pou xoris na mou kamei je tipote, to olon tis attitude kamnei me na 8elw na tin ppouniarw (kai anarwtiemai an en epeidi en cambridge 8remma edw kai 8 xronia alopos).

Kai twra 3ekinoume to prwto post tou fantasy world:

Savvato, Kypros

Eimai sta vouna me to vlakito kai tous allous je kamnoume souvles. Meta to fai paizume llio tavli / xarkia je meta fyrnoumaste dipla pou to potamouin pou treshiei etsi omorfa je sygirismena. Meta mpainoume sta 4×4 mas je pame na fame glyko tou koutaliou je kafe tourjiko se kana xwrko me ena mono kafene. Kata tes 9:30 eimaste spiti je synaoumaste stin koukla_edw gia na doume kamia malakia tainia na perasei i wra an je mporoun oi desmeumenoi na apousiasoun monon aman pairnoun tis aparaitites profyla3eis. Alla wait a sec, this is my fantasy post, exw enan gkomeno dipla mou me 6 pack pou en nen giatros (giati to spiti kai i douleia prepei na einai 2 diaforetika pramata) je en xreiazetai mamma alla filenada kai oloi mazi pame kapou pou paizoun blues / jazz giati areskei se olous tous filous mou etsi fasi (ma milumen entelws fantasy world hahaha).

Speaking of gkomenous….entelws 3irasia dame. I can’t take allous giatrous-to-be. Ma pou en oi kypraioi post-grads dame?!

Αλλάξαν τα γράμματα μου. Πριν την Παρασκευή ήταν τα γνωστά μου γράμματα. Έσιει νομίζω που το πρωί σήμερα που κάτι έγινε τζαι εγίναν πκιο στενά.

Λαλείς να πάω να κάμω κανάν MRI?

Η νέα συμπαθητική μη παγοκολωνέ φάτσα είναι μια αρχεντίνα καρδιολόγος η οποία κάμνει right heart catheterisations τζαι βάλλει τζακ τζόνσον σαν φακκά γυρούς με ένα σύρμα μες την καρδία των άτυχων ανθρώπων που έχουν πνευμονικη υπερταση (να μεν σου τύχει). Τζαι εσούζουμουν με ρυθμούς τζακ τζόνσον για μιαν πολλά χαλαρή ώρα.

Σε τούντο νοσοκομείο οι χειρούργοι εν βάλλουν μουσική τζαι καταλάβετε πολλά ότι κάτι λείπει. So yeh, i really enjoyed the cath lab. Φυσικά i wouldnt wanna be on the other end με ετσι βελονα μες το λαιμο μου.

Alla itan teleio.

Londoning, good food, best friends, walking and mission accomplished.

Egorasa ASICS 100 liron.

Nai je twra i karta mou eshiei balance 0 pou t ali8keia. Nomizw en na siro to louvi panw na parw avrio na faw giati en exw lefta gia kantina-crappy-food.

Je twra exw logo na fkainw e3w na kamnw pws vourw. Giati aman 3erw oti edwka 100 lires prepei na timisw tous kopous tis mammas mou je tou papa mou pou mou t agorasan.

E simera efkika e3w je ekama jog gia 3 lepta alopos je meta perpatima. Alla nta3ei twra 3erw pou na paw gia vourima. O kyrios dromos den leei giati eshiei podilates pas to pezodromio.

Ax londinaki londinaki makari na moun jiame kla4 kla4.

Gia lunch epia sto Bar Bouloud sto Mandarin Oriental (pou 8a to 3anaepiskeftw gia ton Blumenthal molis fyla3w kamia lira). Efa hamburger jiame, en 8elw na akousw tipote, giati to burger en magiko! Eidika jeines oi patatoues oi xryses. o mi goodness probably the best fries pou efa potte pou t ali8keia.

And Sunday brunch…american puncakes giammmmmm.
Gi auto twra kamnw apotoxinosi apo carbs, prospa8w na sinel8w apo ta 3 pancakes me maple syrup, blueberries, blackcurrants je vanilla cream

Ti nyxta tou savvatou ekataferan me je epia Favela chic. Oxi pws exw provlima na paw jiame giati en nen club club, en eggleziko club diladi paeis opos 8eleis je o kosmos xorefkei. Cake prepei na se parw, eshiei pojeintes xristopanagies me kardies pou s areskoun. Eperasa arketa kala, en evari8ika, ekamame pws exore4ame je llio me to ka8isterimeno je meta epiame na fyrtoume euston. To entelos low en oi 10 lires eisodo imish.

A je epia liberty sti carnaby st gia first time eevveerrr. Egw je to carnaby st en ekamame potte parea, je sheroume giati itan na trww mia faousa lires pas se maskarallikia.

Πριν 1 βδομάδα σχεδόν είχα dinner party τζαι εγόρασα κανονικό γάλα για τους καλεσμένους μου, γιατί ως γνωστό παίζω την ιδιότροπη.

Κάμνουν το τσαούι τους τζαι καθούμαστε στο καναπέ να βρούμε λύση για τα προβλήματα που ταλανίζουν την νεολαία του Κκκέιμ-πριτς.

Το επόμενο πρωί όταν είχα παλέψει επιτυχώς με τη γαρίλλα επήα να κάμω το καφέ μου τζαι θωρώ ότι ο pc εν έβαλε το γάλα πίσω στο ψυγείο τη προηγούμενη νύχτα.
Oh what a disaster.
Εν ήταν φουσκωμένο…εν εμύριζε άσιημα, έβρασα λλίο τζαι εν έγινε αναρή, ε άρα λαλώ εν μια χαρά. Να δούμε ίντα αντιβιοτικά διούν στες αγελαδίτσες.
Τζαι έκτοτε χρησιμοποιώ τζείντο γάλα που εν θα μου λείψει ποττέ. Αλλά νομίζω σήμερα ήταν χαλασμένο γιατί έσιει που το πρωί που με πονεί η τζοιλιά μου αλλά εν με έπιαεν κόψιμο.

Ηθικό δίδαγμα: ποττέ ξανά μεγάλο γάλα κανονικό. 2 μικρά τζαι κάμνω εγώ τα τσάγια.