the oxymoron

Παίρνει το παιχνίδι η Ανόρθωση. Πάει Champion’s League.

Well Done και εις ανώτερα κτλ κτλ.

Επερίμενα στον οφθαλμίατρο τζαι η τηλεόραση έδειχνε τους πανηγυρισμούς.

Ελληνικές σημαίες να πηαίνουν τζαι να ρκουνται οεοο

“Είμαστε Έλληνες και χαιρόμαστε που πέρασε η Ανόρθωση“

Εσυγχίστηκα λλίον.

Ενόμιζα ότι η Ελληνική ομάδα ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς...

______________________________________________________________________

Έλα Ομονοιάκκααα.

_____

Εχτές

Γειά σας κοπέλλια.

Εχτές είχα μια μίνι εξόρμηση παρέα με μια πολύ καλή φίλη. Επηάμε για ακόμα μια φορά τα βουνά τζαι τα όρη για την Γαλάτα και την Κακοπετριά.

Τούντα 2 χωρκά εν τζείνα που επισκέφτομαι πιο συχνά όταν έρτω Κύπρο. Οι γονιοί μου εν φτάνουν που πούποτε (εχμ εν μετρούν τα κατεχόμενα) έτσι ποττέ εν είχα γιαγιά στο βουνό κτλ κτλ. Μπορώ να πω πως αυτό ήταν ενα πλυν στο δημοτικό.

κ. Δασκάλα: “Πέ μας RoAm τι έκαμες εσύ το καλοκαίρι”
“Εεεε εεεεε έμεινα στη Λακατάμια, αλλά πήγαμε οικογενειακώς μια βδομάδα στο Πρωταρα/Πάφο.”

Ενω τα άλλα τα παιδάκια “Εμείς κυρία επήαμε στη γιαγιά στο Φικάρδου/Αγρό/Καλοπαναγιώτη.”
“Μπράβο Μαρία μου. Πώς είναι το Φικάρδου/Αγρός/Καλοπαναγιώτης? “
“Ε κυρία το Φικάρδου/Αγρός/Καλοπαναγιώτης είναι ένα όμορφο χωριό στο βουνό με παλιά σπίτια τζαι μια ταβέρνα. Η γιαγιά έκαμε γλυκό, την νύχτα ελάλε μας ιστορίες κτλ κτλ”

Αυτό είναι και παιδικό μου τραύμα (αν πρέπει να έχω 1).

Τέσπα. Επειδή έχουμε οικογενειακούς φίλους που τζειπάνω πάω μια κάθε τόσο.

Μπαίνουμε της Γαλάτας τζαι πάω να δείξω στη φιλενάδα το ποταμό δίπλα στο κτίσμα που ήταν μέσα ο μύλος (you know σιτάρι –> αλεύρι –> ψωμί). Για να πας στο ποταμό (μάλλον ρυάκι) κατεβαίνεις μιαν πετρόκτιστη κατηφόρα με καμάρες. Δίπλα στις καμάρες έσιει τεράστιες ρότσες (που πρέπει ναν συγγένισσες της κακο-πετρας που ετζίλισε τζαι εσκότωσε το αντόυνο στην Κακοπετρια). Ίσιεν 2 μάστρους τζαμέ που επιδιορθώναν το κτίσμα. Επιάν μας στην κουβέντα με τα τυπικά κτλ κτλ. Το νερό κρυό σιόνι, τέλειο. Γυρώ γυρώ δεντρά και μια δροσία που ούτε στα πιο τρελλά μας όνειρα δεν βρίσκουμε στην Λευκωσία (ούτε με το air condition ανοιχτό).

Αππωθήκαμε με τη φιλενάδα τζαι πάμε στον “ποταμό” ( ο ποταμός στα κυπραίικα εν ο Καρκώτης τζαι στα ευγενικά ο Κλάριος ). Η πελλή μπαίνει μεσα τζαι γω απλά έχασκα. Σιγά μην λερώσω τις κλάτσες μου. Εσώροψα τζαι ένα περιτύλιγμα που μες τον ποταμό (ξέρετε περιβαλλοντική συνείδηση knocking on my overall consciousness’s door) τζαι εφκαλα τζαι λλίες φωτογραφίες τσικ τσικ τσικ.

Γυρεύκω παρέα που να ξέρει να κάμνει σουβλάκια κτλ να πάμε να κάτσουμε τζιαμέ τζαι να φάμε/πιούμε κτλ κτλ. Οι μπύρες εννοείται θα μπουν στον ποταμό να γίνουν τσακρί.

Σειρά ίσιεν η Κακοπετριά.

Εφκήκαμε πας τους Μύλους για φαΐ. Αρέσκει μου πολλά το εστιατόριο τούτο. Φκαίνεις παν τον 4 όροφο τζαι θωρείς γυρό γυρό το χωρκό, ακούεις τον ποταμό που ρέσσει που δίπλα…Εκάτσαμε έξω στην βεράντα. Εκόψαμε τις κουβέντες μας, εκαλέσαμε κόσμο για ouzo and karpouzi night, εθάψαμε τζαι κανα 2 πλάσματα (όι ρε αστειεύομαι). 

μυλοι

Μετά από 15 χρόνια αποχής από το χοιρινό έφα χοιρινά φιλετάκια με σως κουμανταρίας (εν η κουμανταρία που μου ακούστηκε τέλεια). Νομίζω θα δοκιμάσω να κάμω τούντη συνταγή με κοτόπουλλο. Ήταν αρκετά ωραίο πιάτο, ειδικά όταν λυσσιοπεινάς.

Λλίο πάρατζι που τους Μύλους (στα αριστερά όπως βλέπετε τη φώτο) έσιει μιαν ωραία πλατεία - ας το πούμε – με παγκάκια δεντρούδκια και πέτρινο πάτωμμα. Πουκάτο ρέσσει πάλε ο ποταμός. Really nice place. Ειδικά τωρά που το νερό εν που τα παράξενα της φύσης “οοο νερό. ουάου. υπάρχει έτσι πράμα? ενόμιζα πως εν σπάνιο πράμα που το γοράζουμε που την ελλάδα”.

Ύστερα εξαναπήαμε πίσω στη Γαλάτα στους γνωστούς μου. Εκάτσαν μας πουκάτω που το σσιό στο αερούι τζια ετραττάραν μας γλυκό μήλο τζαι καφέ.

 Ήταν ενδιαφέρων αλλά μάλλον θα προτιμήσω το γλυκό κκεράζι.  Είπαν μου ότι θα μου φέρουν τζαι γλυκό τομάτα. Γίνεται η τομάτα γλυκό?!

Είδαμε το γουμά με τις κότες τζαι τον κόκορα. Απόλυτο αρσενικό ο κόκορας. Ένας για αλόπως 10 κότες.  Δίπλα τζαι οι φούρνοι που τους επυρώσαν πριν κάτι μέρες. Μάνα μου μάνα μου τζαι άμαν σκέφτουμαι τις πατάτες τις κοτζινιστές που κάμνει τζείνος ο φούρνος τρέχουν τα σάλια μου!

Εδώκαν μας τζαι 2 κολότζια τζαι επολογιάσαν μας.

Τρίβια:
1. Ο μάστρος του Μύλου εδούλεφκε πολλά χρόνια στο Λονδίνο. Όποτε πάω θωρώ τον που πάει τζαι κάθετε στα τραπέζια με τους πελάτες τζαι μιλά τους. Δεν άργησε τζαι η σειρά του δικού μας τραπεζιού σε μια που τες φορές που επήα.

2. Η Κακοπετριά έχει αρκετό nightlife το καλοκαίρια. Είναι το γνωστότατο κλαπ “Κλάριαν”, το κλαπ “Bridge”. Η μπυραρία με τις μπουάτ νύχτες “Κατώι”, η καφετέρεια με τέλειες κρέπες “Κώτσιος”, το κκαφέ “Platinum” με τους βολικούς καναπέδες….Τα αγαπημένα μου εν το Platinum τζαι το Κατώι. Αν και επιβάλλετε να πάτε στο Bridge για να πάθετε ανατριχιαστικό σοκ. Κοντά στο μπαρ (indoors) έσιει 100 ζώα ταρριχευμένα για διακόσμηση.

3. Η Γαλάτα έσιει ένα τέλειο εστιατόριο που εν ξερω τι το λαλούν πας τη μούττη ενός λόφου. Που τζαμέ βλέπεις τη θάλασσα της Μόρφου.

4. Επίσης ωραίο εστιατόριο στη Γαλάτα εν ο Παλιομυλος ή κάτι έτσι.

5. Μια φορά που εν ήβραμε χώρο στους Μύλους για φαί επήαμε σε ένα που τα εστιατόρια τζαμέ κοντά στην πλατεία της Κακοπετριάς. “Να σας φέρουμε τζαι μανιτάρκα?”
“Εεεε φέρτε”
Τα μανιτάρκα στο τέλος ήταν πιο ακριβά τζαι που sashimi. 3 μανιτάρκα που ίσιε μες το δισκούι ήταν πας το 10λιρο γιατί “εν του βουνού τζαι εν δυσεύρετα”. Ε πε μου το ρε παραπόττη ότι εν έτσι ακριβά να μεν τα πιάω. Τζαι ούτε ήταν μαειρεμμένα καλά. Το κρασί εν εψήθηκε. Ήταν σαν να τζαι έπιννα κρασί με συνοδευτικό μανιτάρι.

arriving soon

A new blog!

This blog will also launch a new series of post called

“Cult Figures of Nicosia”

Could it be the laxeiopolis of Starbucks?

Could it be the woman that wanders in all cafes that sells religion icons?

Could it be the Maxaleparis?

[3eroume kanan allo?]

home

epistre4e i familia apo to Londino…

(sighs) Home.

Εν νεν πολλα ηλίθιο που άμαν είμαστε Αγγλία σκεφτούμαστε “αππαναγία μου τζαι αν είχα μια τυρόπιττα που τον Ζορπά θα την εξαφάνιζα στο δευτερόλεπτο, έτσι βραστή βραστή αμαναμουμαναμουμαναμου” τζαι αμαν είμαστε Κύπρο πεθυμούμε τα εγγλέζικα προιόντα?

Ε σήμερα εκουβαλήσαν που την αγγλία croissants που το Τέσκο. Μόλις τα είδα επέλλανα “αμαναμουμαναμουμαναμου κρουασάντ που το Τττέσκο.” Σε θέμα 2 ωρών έφα 2 κρουασσάνς.  [ μεν ρωτάτε γιατί εφέραν τα κρουασάνς ούτε γω εκατάλαβα]

what makes…

…interesting people from boring?

For the past 3 months i felt as if i am boring person (and during a significant amount of time bored).

When i sit around a parea i know i have nothing to say and just shut up.
Me shut up? That would have been hard some time ago.
I used to be the 3erollas and the devil’s advocate.

Now i am boring. I have nothing to contribute to any “sizitisi”. [Perhaps i am feeling that because there are no sizitiseis going on anyway.]

I go out for coffee. We don’t talk much. I look around. Going out is boring.

What did i do 2-3 years ago when i went out? Loads of things. I remember us talking, and playing games, riding our cars to new places. There was some thirst for something new.

I cooked (with a great help from the filenades) for a few people on Friday. I had a good time but yet i wasn’t 100% there. Whilst cooking there were some fun incidents (i.e. the blender went berserk and all its contents landed on various kitchen electrical appliances)

Continuing now:

Perhaps it is because i am not enjoying my subject of study (my life = my work) so that creates the idea of’ i have no life’.

I am boring.

At this point i would open my CV in order to boost my self esteem (yes i am that kind of person that you all loath, but at least i am not afraid to reveal it) but even that action seems boring. Letters on paper (or screen) and that’s it. Screw the percentages and the achievements.

What would please me and make me feel interesting?

I have no clue.

I was at this parea some nights ago and there was this person boasting about marks at uni and what that person was going to do next.
The person was (over) enthusiastic and was describing incidents from work and stuff.

Comparing my self to that person i realised that what i am lacking is enthusiasm for what i do.
Next year i am applying to a bunch of master’s programs and graduate medicine. Hmm i can sense the suspense of “aargg what the fuck do i want to do now?”. What would save the day? Ehmmm i don’t have a clue again.

Half my friends know what they are doing next. Some of them even got jobs ( you know whilst working towards the chartered accountant title).

I am always working, i am always getting ok marks and yet nothing seems to be on track.

I know for a fact ,though,  that i don’t want to be on a single track so on the one hand it is nice to know that i am still fluid but on the other hand i have a constant question mark on the back of my mind. And that huge question mark would be the cause of the ongoing hives (if it the cause would have to be purely psychological).

Last night i sat there in one of Finikoudes bars/restaurants called Margarita, drinking my Perrier (as the last strawberry margarita i had was followed by a huge flare up of hives – could it be strawberies/alcohol then?). All i did was itch and sighted the passers by.
All Larnaka women are good looking ( and were dressed up). (Limassol men are the yummiest). During the whole stay I probably exchanged a “hi. how are u?” “yes” “no” “study-london-physics”, “goodnight. see u.”

Then one of the filenades said “I feel undedressed tonight”.
And that’s when i said “and that’s strange cos you are always overdressed”.
At that point came again the discussion of “well it is not my fault that we always go in bars or for coffee”.

I said “well you know that at anytime you want to go to a club you can go without me. I don’t prevent you from going out to the places you want to go by not joining you. Why do you come with us then when we go for coffee/bars if that’s not what you want?”
“We seldom go to clubs”

And i realised that i have no bonds left or whatsoever with my filenades. We have grown apart and that’s more than obvious.
You know you love someone but you can’t satisfy him/her no matter what you do.
And that’s because you are now boring/bored.
And as for all respectful relationships “these bonds are shackle free” (brian molko sings).

Parenthesis:
At some point me and 1 filenada went for a walk to the toilet. She saw the hives and was like “omg how can you handle that? If i were you i’d probably stay at home forever”. Ahh den sfa3ane pou lene kai sto ellanta.

And now i know that i have nothing to connect me with this country anymore.
Friendships gone, memories faded, new memories not being created, no attachments.

Can i fly now? Can i not miss it again please?

The End

αποκαΐδια

Αγαπημένοι μου αναγνώστες,

για ακόμα μια φορά “γιορτάζουμε” τον δεκαπενταύγουστο στην  άδεια Λευκωσία. Δεν μπορώ να φύω τζαι να την αφήκω σίξηλη έτσι και αυτή μου κάμνει όλων των ειδών τις χάρες. Βρέ τι άδεια ππάρκιν, τί όφτζεροι χώροι διασκέδασης/κκαφέ κτλ κτλ κτλ όλα μου τα προσφέρει απλόχερα.

Θυμήστε με τί γιορτάζουμε ακριβώς? Κοίμηση της Θεοτόκου roight? Αν πρέπει να συμπαθώ κάποιο από τα “θεία” πρόσωπα that’d be her. Μια γεναίκα ένει ούλλη τζαι ούλλη μες τα κύρια πρόσωπα της χριστιανοσύνης….να μεν την κάμουμε σαππόρτ?

Σούβλα…έλα μάνα μου να μυρίσει η κάθε γειτονιά ρίγανη τζαι μιλλούα να στάσσει μες τα κάρβουνα.

Ενόμιζα πως φέτος θα την έφκαλλα όπως κάθε μέρα που την ημέρα που ανταλλάξαμε χώρο διαμονής με τους γονιούς μου -τζείνοι αγγλία τζαι γω λευκωσία- δηλαδή με γιαούρτι τζαι φρούτα (άτε στο τσακκίρ κκέφι κκόφλεξ). Τελικά οι γείτονες μου εκαλέσαν με να φάω σούβλα στο “γιορτινό” τραπέζι.

Πόψε επήα για πρώτη φορά Brewery μετά που έκατσα πας τα φκια των φιλενάδων. Lovely coctails. Ήπια μιαν strawberry margarita που ήταν αρκετά juicy. Άρεσε μου μιας τζαι εν καλοκαίρι τζαι εν θέλουμε βαρετά πράματα. Εδοκίμασα πάλε μοχίτο αλλά δεν σώζεται με τίποτε….

Το design του Brewery….άααχ τζείντο design…εκουράστηκα να αναρωτιέμαι γιατί ώς τζαι ένας τόπος να εν emo. Γκρίζα, μαύρα, μετάλλικ. Έτο πάλε εκουράστηκα στην σκέψη τους. Πολυέλαιοι….νιώθω το…φκάλλω τσούννες.

Nevertheless the music was decent (i.e. club-ish but leaving out the uneccesary stuff such as trance/house/greek).

Next time i am sitting outside.

Λλίον ο κόσμος εφάνηκε μου χωρκατόκοσμος αλλά what to do. Ίσως να φταίει η μέρα (ίσως = 99.4%).

By the way; Εν νεν τέλεια άμαν ρέσσεις που το Βrewery τζαι εν ούλλοι πιττωμένοι πας τζείνο το διάφανο πλαστικό “κιγκλίδωμα”? Εν σαν να τζαι φωνάζουν οι θαμώνες “Δέτε μεε είμαι ένα χρυσόψαρο στη γυάλλα”.

Αππαναγία μου τραγικότατο….(πάλε εθυμήθηκα το ‘haute design’ ).

Κανονικά τωρά πρέπει να πάω να ετοιμάσω την σανγκρία που θα σερβίρω αύριο στους τραπεζωμένους μου της νύχτας αλλά βαρκούμαι να κόφκω γρέιπφρουτ τζαι ξερω τι άλλο έτσι ώρες. Έχω να φτζιερώσω τζαι πλυντήριο σε νακκουρούδιν.

Ουφφ εν γίνεται να με ξυπνήσει κάποιος αύριο ή ώρα 9:30?

if i had won the 2 million Euros

Well i know that guy…he is cool. He had some video in youtube that had some “hit” in February haha.

Now if i won the 2M i would put them in the bank (see www.leftyisright.com )in order to live by the interest rate money. It is a geometric series my friends. Why spend all your money when u can happily live ever after just by the “tokous”.

After a year or 2 i would buy an arxontiko in Old Nicosia – but using a loan so that i still have loads of money in the bank- and when the market hits the bottom in London I would buy a flat in central London somewhere like SoHo.

I would contribute to the family money status by “spoudazo tin aderfi mou” and therefore allowing my parent’s income to be totally theirs. If they need anything else please do not hesitate to contact me 

Then i’d open a cafe -again using loans-in order to make more money out of the money.  And then when i will be a millionaire for good (renting the London flat / money from the cafe / and some money from the interest rates) i will sponsor a research group for knidosi perki evroun tpt je glitoso pou to knisma. Auta.

what have i been up to

It’s been quite some time since i last took care of this blog.

The “code blue” situation forced me to bring back the old format.

So what have i been doing?

Last week i went to Limassol to see some Paulos Sidiropoulos tribute. I went to that Friends Rock Bar with a friend. We took off from Nicosia and got lost in Old Limassol streets (how could we have missed the Paraliakos? ). At 21: 30 ish we arrived -eventually- at the bar. There was this guy holding a folder. “Do you guys have a reservation?”
“Ehm no….were we supposed to?”
“Well we are sorry guys but you have to sit outside cos the place is packed. We have a TV which shows what’s happening inside.”
“OK”

See in Cyprus all places have “porta”, even rock bar. Thank God i wore a black t-shirt. Imagine if i wore something colorful and my brand belt. I would eat the door hahaha.

And so we sat there had a drink or 2 and ‘watched’ Isovites doing Sidiropoulos. I like Savvas Isovitis. He is good. The live was okish. 7/10 is enough according to the fact that we just listened….

Then we went to Tepee. Even though i am a “rocker” let’s say, i had never visited TP. We got to see the last 3 songs played by Sulphur (a really really good cypriot metal band). I think next time they are playing i am going to hunt them down and attend their gig. Any clue when they are playing again in TP?

We got to sit by the bar. Another drink and a killer shot that was “treated” by a drunk Russian who was sitting next to us at the bar. My friend got to chat with the guy whilst i was enjoying a mix of greek and english tunes. Diafana Krina then Radiohead then Moby then Guns N Roses then SOAD… It was as if all my teenage-hood was passing by. I remembered my former crash who was/is a metal-head. I was really in love with that guy. Too bad he had been with his girlfriend for like 3-4 years. We have no contact now. Perhaps it is time to text him, see if he is OK. He is just one of those people that i will always adore no matter what, no matter if i just saw him once or twice since 06.

Whilst i was deep into my thoughts there comes a guy in my face and says “aaaa oiuuoou aaaouuo ” . With all honesty it was smth like that. My friend turns trying to understand him. ” moiazeis tis koris mou pou en 7 xronon je eshei sgoura mallia je en ta ishioni. En tin afinei i mamma tis epidi moiazei tou papa tis”. OK re my friend back off tora. I think he was stoned.

At about 4 we were back in Nicosia after i enjoyed my first mcdonalds experience and driving in the highway. (can we blame the mcdonalds of friday for the sunday excessive hives?).

On Saturday i went to Avlea. Got really bored at the start. Thankfully they are changing their program by September.

On Sunday i went to Jiperounda to see some uni-friend. We were then taken to the “Square” of the village where they were hosting a ‘Children Festival’. All i was looking for was a razor. At least i liked the frape…
The surrounding buildings were “E8nikofron Somateia Kiperoundas” with the proud Greek flag waving, “Youth Organization” and all those.
On some walls of the village there was “ENOSIS” written all over. And lets not forget “EOKA”….I was sort of shocked but then i just got over it.

today is the day

11th to the 12th of August can only mean one thing…

METEOR SHOOWEEERRRRR.

Isn’t it beautiful?

Tonight you wont find me in bars/restaurants/clubs (oxi pos ishen etsi chance)/cafe’s/houses.

I will be lying down in some field watching above.

I suggest u do the same

Alone in the universe tonight

524

And sometimes the only thing i can think of is the metallic point entering. Then I’m flooded by soothingness.

Then i force my brain back to reality and wonder how junkies feel.

I think i’ve tried everything.

I’ve put a halt to coffee (and frappe). For some days i had to taste the disgusting decaf nescafe. Then i discovered Jakobs.

I am avoiding fish (well i just say yes to sushi cos it is small amounts of tuna,salmon).

I have even visited some guy that is not a homeopathic, some sort of naturalist. I had to pass my lines.

I was desperate.

I was told to be sensitive to monosodium glutamate or smth like that (i.e. chinese food and all junk food including crisps/burgers etc). I was told i am sensitive to sugar/sweets, juices, salmon, coffee, eggs, cheese and some other which i can’t even recall.

All these by the charlatan methods. The conventional methods say i can eat anything i want but not excessive amounts of cheese, tuna and other vasodilation causing stuff such as alcohol and spices.

2 days ago i was told by a great friend that there’s this guy who does things with crystals and chakras and all that bullshit. On friday it all sounded absurd.

But today it sounds good.

I’ve been pushed to my edges.

Conventional and non conventional.

And yet nothing works.

I starved myself with plain rice and vegetables for many days. Still.

And today is just one of those days where the first thing i do when i wake up is itch.

wonderful beings

I need a hero.

auta.

kalo weekend na shete.

we have a situation here

dear readers,

we have an emergency.

Η μητέρα μου ανακάλυψε το μπλογκ μου. Fuck.

Προς το παρόν θα γυρέψουμε λύση. Δηλαδή να αλλάξω url.

Hmmm….

how about http://youvebeenuncovered.wordpress.com

aaaaaaaarghhh

touto mou elipe.

ouffou

Update: pheww all done. New url.

Gotta clear history. En na pe8ano.

Tora omos.

Variemai na sigiriso je na saso to kainourgio url…aahhhhhhhhhhh.

aaa je to shirottero en oti anakali4e me whilst googling “hgfurtiκariahg” . To google mou mesa aah.

See u soon in a new environment

κανας που ξέρει πως μεταφέρονται τα μπλογκ στατς? Εγώ πώς θα ποσκολιούμαι αν δεν τα έχω?

Shame τζαι this week ήταν να τζίσει τα 50 000 visits. Ετσι δώρο να του πετύχει.

ή να chillaro tzai na παιξω πελλο…τζαι να γεμώσω τα κοπκιουτερ ούλλο πασσγουορντς. Ίντα chance eshei να αθθιμάτε το url?

Ή ότι τζίντο πράμα που εδκιάβασε εν κάτι όπως το πράσινο πράμα της Δρακούνας?

χμμ.

χμμ.

χμμ,

παω να κάμω κανα κουτί που το ΙΚΕΑ να χαλαρώσω.

Helpful to assembly των κουτιών.

Για να κάμουμε ένα summary:

1. Αν μείνω στο url αυτό τα chances ειναι αρκετά να με ξανάβρει γιατί εν τζαι τρώει κόνναρα 

2. Άλλαξα look, έφυα το google search thingy.

3. Έκαμα κλιαρ το χίστορι, τζαι άρκεψα να χρησιμοποιώ το safari (bye bye firefox)

4. Αν τελικά μου κάτσει η μετακόμιση στο νέο url θα σας ειδοποιήσω.

hello miss athens 2

Και ναι τελικά επήαμε Starbucks. Το Starbucks ειναι μια οαση καφεινης (από τις πάμπολλες της Αθήνας) αλλά το συγκεκριμένο υποκατάστημα ήταν όντως όαση. Πίσω ίσιεν ωραίο κηπούδιν με δεντρουδκια τραπεζούδκια κτλ κτλ.

Τη νύχτα θα επηαίναμε Γκάζι (με τη φίλτατη μελίνα – τα φιλιά μου). Το Γκάζι εν μια φάση μπαρς/εστιαρόρια γυρό που μια “πλατεία” τζαι πάρακατω άλλα κλαμπς / lounge bars. Ωραία φάση. Οι κοπέλλες είδαν τζαι έναν Jim White or smth που έπαιζε στους Singles. Εν εκατάλαβα καν για πιο πλάσμα εμιλούσαν. Nevermind!

Που τζαμέ επερπατήσαμε για Θησείο που εν ενας άλλος τόπος με πολλά πολλάαα κκαφές. Επροχωρήσαμε για μοναστηράκι και προς μεγάλη μου απογοήτευση εκατάλαβα ότι τζαι η Αθήνα εν ένας μικρός κύκλος (ή τουλάχιστον τα main “attractions” ).

______

Το επόμενο πρωί, δηλαδή Τετάρτη, εξαναξαποληθήκαμε στα καταστήματα. Αυτή τη φορά του Κολωνακίου. Ξανά στα Burberry. Πιάνει τηλέφωνο η μάδερ
“έλα ίντα που κάμνεις?” εγώ απαντώ με θλιμμένο ύφος
“Εε καλά. Είμαστε στο Κολωνάκι στα Burberry”
“A εν γι αυτό που ακούεσαι έτσι λυπημένη?”
“Εεε ναι…”

Κάποιος να μου δώκει 400 λίρες να πάω να πιάσω τζείντο κοντομάνικο short jacket που είδα στο κατάστημα της Regent Street (pleaaasseee?).

Εκάμαμε κάμποσους γυρούς ανάμεσα στις καφετέρειες, όπου είχαμε τη χαρά να δούμε τον γνωστό σε όλους επιτυχιμένο τραγουδιστή, τον Κυπραίο Γιώργο Παπαδόπουλλο. Η μια φιλενάδα πελλαμένη πάνω του, από π.Χ. εποχή όταν πρωτοφκαλε τραγούδι. (άλλη ιστορία που εβουρούσαμε τα λάιβ του Γιώργου Παπαδόπουλλου στο Red, στο UoCy blah blah blah). 
Το αντροπιάρικο (not) εν επήε να του πει γεια!,  κοτζα μου Αθήνα να τον έβρει ομπρός της φάντη πίκκα….αλλο λλίο να πάω εγώ! (καλαν ρε παιδί μου εν εγίνετουν να δούμε κανα Παπακαλιάτη?).

Από το Κολωνάκι εξεκινήσαμε να πάμε Ακρόπολη (τζαι οι 2 φορτωμένες τσάντες που το shopping). Δώστου πίεση μάναα μουυυ.
Πέρκι φκούμε να δούμε τους ρότσους από τους οποίους κρέμμονται τα αρχίδια του Ελληνισμού.

Όταν τελικά εφκήκαμε “πάνω” εφτάσαμε στο πρώτο χαλαμάντουρο – ναό. Ναι-ναι εν ο Παρθενώνας τούτος (σιγά να μεν ήταν, ήταν η Nike – air max-).
H μια ήταν πεθαμένη τζαι έκατσε στην ηλιοθεραπεία.
Εγώ με το μαννό επήαμε να βρουμε τον Παρθενώνα τζαι τις Καρυάτιδες.
Επόμενος σταθμός το British Musuem περκι ενώσω το puzzle του Παρθενώνα μες το νου μου.

Μετά από πολλές μέρες και μήνες ένιωσα το αίσθημα του λυσσιοπεινώ (εν έσιει κανέναν απολύτως chance να νιώσω πείνα στην Κύπρο…για ευνόητους λόγους). Στο πρώτο εστιατορούδιν εκάτσαμε τζαι εφαουσιάσαμε τα 1000 πράματα που επαραγγείλαμε.

Πάμε πίσω κάπου κοντά Πλάκα/ Μοναστηράκι τζαι πιάνουμε ταξί. Εφυρτήκαμε κανονικότατα μέχρι τις 22:00 όπου θα εξεκινούσε το “σασμα” για το έξω.
Ακρωτήρι Boutique στη Γλυφάδα/ Αγ. Κοσμά  ή  Βέρτη στο Ποσειδόνειο (που εν ξερω τζαι γω που ππέφτει).
Οποιοδήποτε που τα 2 είναι θάνατος. Αν τζαι αν έπρεπε να συμπαθώ κάποιον ελληνα “ποπ” τραγουδιστή θα ήταν ο Βέρτης. Είναι ένα σκέττο κουκλούδιν τζαι τα τραγούδια του κολλούν μου πολλά εύκολα.

Τελικά επήαμε στο Ακρωτήρι. Με πόρταν ίσιε με τίποτε. Ξενέρα = 0. Ο κόσμος πάει για να περάσει καλά τζαι όχι για να κάμει πασαρέλλα με τις Gucci και τις Chanel (φυσικά ήταν Τετάρτη εν ξέρω για weekends τί γίνεται). Τζαμέ εκόλλησεν μου ένας Ιταλός με γκρίζα μαλλιά (φάση Νικοπολίδη whaterver).  Ο Φρανκο δεν εξικόλλαν. Οι φιλενάδες μου εκάμαν κόμμα εναντίων μου τζαι εκουντούσαν με να συνεχίσω τη φάση με τον Φράνκο. Ο Φράνκο μας επροέκυψε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του florence στο μάρκεττινκ (κάτι φκάλλω στους καθηγητές ρε παιδί μου εν γίνεται!) τζαι κάτι σε μιαν εταιρία τελοσπάντων.
Ο Φράνκο να μας τζεράσει ποτό (κοπέλλες είπα σας να εκμεταλλεύκεστε έτσι καταστάσεις. 10 ευρώ το ποτήρι εν πολλά….λίγη βοήθεια εν βλάφτει). Πάμε στο ντεενς με τον Φράνκο.  Πριν να φύουμε η πιττωμένη φιλενάδα λαλεί του kiss her she is shy τζαι σσιήφκει να με φιλήσει. Όσσον τζαι εγλίππαρα την γλώσσα (ιιιοουυυυυυυυ). Κοπέλλες μου με αγνώστους που παραθερίζουν στην Αθήνα για να παν Μύκονο δεν το προχωράμε το θέμα. Περνούμε καλά αλλά σταματούμε πριν κολλήσουμε καμιάν ηπατίτιδα.

Εδώ να σημειώσω ότι οι φιλενάδες επήαν να τζεράσουν τεκκίλα του ΚΟΥΚΛΟΥ μπαρμαν:
“μπορούμε να έχουμε 3 shots tequila?”
Φέρνει τους 2
“ακόμα ένα, δικό σου είναι”.
Τζαι τελικά ο κούκλος μπάρμαν ετζέρασε τους τα (πάλε καλά).

Την Πέμπτη εκυκλοφορήσαμε λλίον στην Πατησσίων στα καταστήματα μέχρι να γίνει 4 να πιάμε τα ταξί για το αεροδρόμιο.

Highlights:

Τα κουλλουρούδκια που πουλούν μέσα στο δρόμο τα οποία αποτελέσαν το breakfast/lunch μας.

Τα 1000δες κκαφές σε κάθε καντούνι

Οι καλαμαράες όλων των ηλικιών που κάθονται στα κκαφέ μέρα/νύχτα (καλάν σιορ εν έχουν δουλειές?)

Το κόκκινο κοντοπαντέλονο που επιτέλους ήβρα τζαι εγόρασα.

Downside:

Shopping shopping shopping

Εν εχρησιμοποιήσαμε μετρό….

που δεν εξορτόσαμε να φάμε γύρο!!!

hello miss athens

Πάω μετά από εντολή του κύριου αλλεργιολόγου στην Αθήνα.
Αφορμή βοήθα με, με λλία λόγια.
Η μια φιλενάδα είσιε που μέρες κάτσει πας τα φκια μας ότι “θέλω να πάω Αθήνα. θέλω να πάω αθήναααα”.
Έτσι εκανονιστήκαμε να πάμε μαζί. Πετάσσετε τζαι το μαννό (χαιδευτικά πάντοτε) που τη Λεμεσό ότι θέλει να ρτει as well. Να τους γυρίζει τζείνους που εθέλαν δουλειές μες τα κατακαλότζαιρα τζαι εν εμπορούσαν να ρτουν μαζί μας.

Δευτέρα αναχώρηση για Ελ. Βενιζέλος. Επιτέλους άκουσα τζαι άλλο αεροδρόμιο εκτός που Heathrow.

Σε 2 ώρες αλόπος ήμαστε στο ξενοδοχείο. Περίπατος. Τζείνοι που σπουδάζουν Αθήνα εν πρέπει να χουν κανένα παράπονο. Όποτε πεθυμήσουν την πατρίδα εν νεν καθόλου κόπος (τζαι φαντάζομαι ότι βρίσκουν τζαι φτηνά ττίκετς αν μεριμνίσουν…) να ρτουν να τους περάσει ο καημός τζαι να ξανασυνεχίσουν την ανέμελη φοιτητική ζωή.

Το ξενοδοχείο κόστισε 60 ευρώ τη νύχτα. Δια 3 = 20 άρα σύνολο 60 ευρώ η διαμονή για την κάθε μια. Perfect. Εμείναμε στο Athens City Hotel στην Πατησσίων (με Ανάφης….ακριβώς τζαμέ που εσυλλάβαν τον δολοφόνο του Σεργιανόπουλου -άσχετο-).

Ούλλοι οι ταξιτζίες που μας εσορώφκαν που τζαμέ ερωτούσαν “εδώ μένετε κορίτσια?!” “εεε ναι γιατί?”
“μωρέ αυτό είναι ζευγαράδικο! υπάρχουνε τόσα καλύτερα και σεις εδώ βρίκατε να μείνετε?” Ο ένας δε ήταν straight to the point “κοπέλλες θα σας το πω ωμά….γαμιστρόλλα είναι” ΧΑΧΑ

Το δωμάτιο για να καταλάβετε ήταν βαμμένο πορτοκκαλί, οι πίνακες ήταν με γυμνους άντρες/γυναίκες τζαι το μόνο κανάλι που έπιανε ήταν πορνό. Αλλά κατα τα άλλα ήταν καθαρό (φυσικά αν εσβήναμε τα φώτα τζαι επιάναμε uv φλορέντζα ήταν να ασπρίσουν ούλλα – θωρείτε CSI?) και αρκετά ωραίο/ συγυρισμένο/ ωραίο κκαφέ…

Tη Δευτερα είχα κανονίσει το ραντεβού με τη γιατρό να ξεμπερτέφκουμε γλήορα. Πάω. Έκαμε 2 ώρες να ανοί΄ξει το φάιλ με τις χιλιάδες αναλύσεις, να δκιαβάσει τις αναλύσεις, να φκάλει λλία πράματα κκόπι.
Μετά εκρέμμασε μου 15 κιλά βιβλία στον ένα νώμο τζαι έβαλε με να βαστώ πάγο στο ένα χέρι. (δια να διαπιστώσουμε εάν έχω και ουρτιkάρια από την πίεση και το κρύο). Μπλα μπλα μπλα και τα διάφορα. Μετά από 2 ώρες εκαταληξε στην κνίδωση (επειδή “κορίτσι μου είμαστε έλληνες και είμαστε συναισθηματικοί. Ότι ζούμε το ζούμε στο πετσί μας! “ – πρέπει να το είπε 1000 φορές τούτο…-.
Είπε μου να πάω να κάμω κάτι αναλύσεις στον τάδε τόπο που πάεις τζαι περπατητή μπλα μπλα μπλα. That;s the lovely part. Το περπατητή. Λατρεύω τις στρολλιές στην πόλη (στρολλιά = stroll). Κάμνω αναλύσεις ΚΑΙ στην Αθήνα τζαι πάμε πίσω στο ξενοδοχείο.

Ως τες 20:00 πιάνει με η συμφοιτήτρια μου τζαι λαλεί μου ότι εφκήκαν τα αποτελέσματα. Shock shock horror horror. Fuck i gotta find some internet. Πιάνω σπίτι λαλώ τους πως να μπουν τζαι έγραφε τουςservice unavailable. Ουφ αγχος άγχος. Οι άλλες 2 να τζοιμούνται σαν τες γάρες τζαι γω να λούνουμε το δρώμα.

Κατα τις 22:00 που εκατεβήκαμε για να φύουμε που το ξενοδοχείο παρακαλώ την receptionist να με αφήκει να μπω….and there it was. A beautiful beautiful 85.6 .

Τη νύχτα επήαμε Πλάκα/Μοναστηράκι τελοσπάντων επερπατήσαμε. Εθύμισε μου νακκουρούδιν Λαική Γειτονιά στο τεράστιο της..

AAAAAAAAA ΕΞΙΑΣΑΑΑ επήαμε τζαι στου Ψυρρή. Ήπιαμε που μια μπύρα τζαι εφύαμε. Ψυρρής= τζεγκενότοπος/ ναργιλέδες/πύρες/ τζαι μάθκια που εσταματούσαν πάνω μας γιατί είμαστε σχετικά σασμένες…

Την επόμενη μέρα, Τρίτη, εγυρίσαμε ούλλα τα καταστήματα της Ερμου τζαι των κατάυρα δρόμων. Εβαρηθηκεν η ψυσιή μου τα καταστήματα. Ήταν να σπάσω που το κακό μου που επήα Αθήνα τζαι εμπήκα σε 6 -7 Ζάρα την ίδιαν ημέρα.
Το μαννό αποφάσισε να μας πάρει να φάμε γύρο “στον καλλίτερο γύρο της Αθήνας”.
Περπατούμε που το Σύνταγμα (νομίζω) προς Κολωνάκι (περνούμε τζαι που τα Μπέρπερι τζαι αναστενάζω ααχχχ). Περπατούμε, περπατούμε, φκαινουμε ανηφόρες, κατεβαίνουμε κατηφόρες. Φτάνουμε στο τέλειο γύρο τζαιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι δεν έκαμνε γύρο ΧΑΧΑΧΑ. Ούτε καν καλαμάκι κοτόπουλλο σουβλάκι εν είσιεν. Τελικά εφάμε καλαμάκι σουβλάκι χοιρινό τζαι εσκάσαμε.

Πίσω στην Πατησσίων. Το μαννό τζοιμάται τζαι γω με την άλλη ξεκινούμε για να πάμε Starbucks (σκοπος ζωής να πάω σε όσα περισσότερα σταρμπακς μπόρω – καλάν όι αλλά λέμε τώρα)… Στο δρόμο σταματά μας μια γιαγιά
“κοπέλλες μου ελληνοπούλλες είσαστε?”
“ναι”
“ε τότε πιστεύετε στο Χριστό και στη δύναμη του”
“ουυ ναι ναι φυσικά συμπαθούμε τον πάρα πολύ. Προσευχόμαστε πρωί νύχτα πάμε εκκλησία”
” μπράβο κορίτσια μου έτσι. Γιατί ο Χριστός σταυρώθηκε και πέθανε για μας. Εμείς πρέπει να τον αγαπούμε”
“ε ακατάχνωτα”
“μπράβο μπράβο. Αδερφές είστε”
“Όχι ξαδέρφες”
“Μοιάζετε μοιάζετε. Εξετάσεις έχετε τώρα?”
“εεε όχι αλλά βοήθησε ο Θεός βοήθησε”.
“Φυισκά και βοήθησε. Στο καλό να πάτε κοπέλλες μου”

σημειώστε ότι εγώ είμαι μαύρη τζαι η άλλη εν άσπρη κτλ κτλ. Δεν είδαμε την Ελένη Λουκα ουυυ 66666 ουυυυυ 666 αλλά είδαμε την γιαγιά των Πατησσίων…ας εν τζαι έτσι. Αν δεν εσυνομιλούσα με κάποιον ταραμένο Καλαμαρά δεν θα έφευγα απ’ την Αθήνα!!!

and now if you’ll excuse me i have to go and sasto cos im going to watch the Dark Knight.

…To be continued….