RoAm
Latest Post
the one with the aerated brains
Ξέρεις αγαπητέ μου αναγνώστη τί επεθύμισεν ο εγκέφαλος μου?
Να εν 18 άτε 19 να σπάσει η πέτρα, να νομίζει πως βαστά τον καλό Θεούλλη από τα αχαμνά, ναν ούλλη η ζωή μπροστά του. Να λαλεί ‘βλέπουμε’ τζαι να εννοεί ‘ ουυυυυ έσιει ο θεός’.
Να λαλώ τζαι πάλιν “damnnn που να πάω σήμερα…εβαρέθηκα να πηαίνω στους ίδιους τόπους”.
Να νιώθω ότι “shut the fuck up, you are doing well”. Τζαι να σιει τζαι καμιάν αναποδκιάν έτσι μες τη μέση για να με σαντανώνει να φέρνω τα μίλια μου…
Όι πως τωρά εν νεν ούλλη η ζωή μπροστά μου {όσο ζούμε ελπίζουμε – no pun at all- }.
Όι πως τωρά εν λαλώ shut the fuck up look around tzai krypse {εις άπταιστον τσάρλικη προφορά}.
Αλλά γαμώτο μου ούλλα γυρώ μου εν μια μετριότης. Τζαι πλήττω αφάνταστα.
Έχω το μετρημένο το πλήμμα…κάθε 2.5 – 3 χρόνια είμαι στη φάση που δυσανασχετώ τζαι πνίουμε.
Έπαθα το στο γυμνάσιο, εν το παθα στο λύκειο γιατί it was simply awesooomeee, έπαθα το στο Λονδίνο, ε παθαίνω τοο τωρά τζαι δαμέ. Εν έσιει να κάμει σχέση με το αν απολαμβάνω τη ζωή μου γιατί i do, όπου με σπείρεις κάτι βρίσκω να πιαστώ eventually τζαι όπου πάω κάμνω τζαι που λλίους φίλους τζαι μια φάουσα παρέες (ας μην μπούμε στο set theory of friendship now)!
Απλά εν σαν να τζαι τρώεις κάθε μέρα πιπέρι τζαι στο τέλος ούλλα τα φαγιά εν νεν αρκετά πιπεράτα τζαι πρέπει να βάλλεις ούλλο το ποτσί του πιπερκού σαν την αρφή μου για να καταλάβεις γεύση. Χάνεται το spicyness ας το πούμεν.
to potsin
Φυσικά εν νεν πρόβλημα τούτο γιατί η ζωή που εδκιάλεξα να κάμω μάλλον εν ναν έτσι κάθε λλίο να γυρίζω σαν τον vagabond αλλά με ένα Ford Focus τζαι τσέκκι στο τέλος του μήνα.
Ε αυτά, πάω πίσω στο ovarian cancer. Φάουσα πελλάρα πόσα είδη έσιει…!
a btw σήμερα το πρωί εντελώς απροειδοποίητα στην εγχείρηση ο χασιήσιης (έτσι ακούω το όνομα του) έφκαλεν μιαν μήτραν τοοοοσηηηηηηηηη με κάτι ινομυώματα (?) φράππες. Έφυεν η φάτσα μας. Gross!!!
